არყოფნის ღამევ, დაშრეტილო ჭრაქო და კვარო,
შენს ჩაჟამებულ კარიბჭესთან, დახშულ ტალანთან
ღუზა ჩაუშვა ათასგვარმა მაწანწალამ და
ნავსაყუდელად დაიგულა თხრემლი და ხარო.
ქარი კი ქარობს, გრიგალს ბაძავს თუ ნიავქარობს,
ქარში კრთება და იტალღება ჩრდილი ალამთა,
თუმც ალამდარმა, რა ხანია, ბინდი დალანდა
და სულეთისკენ დაემგზავრა მდუმარე ქარონს.
ალბათ, ცა გვიძმობს, საიდუმლოს გაგვიზიარებს,
რაკი საწუთრო გვეცილება ყველა სიამეს,
თან ქარიც როგორ დაწრიალებს, ანჩხლობს და გლისპობს; —
მალე მოცელავს ბედისწერა სოფლის ნარ-ეკალს,
გადმოვა ცეცხლი გეენისა და გადალეკავს
დიდსა და მცირეს, მრუდს და მართალს, უცხოს და თვისტომს...