მთავარანგელოზს ციდან ძირს რომ ჩამოეჭვრიტა,
როს სამოთხის და ჯოჯოხეთის ბედი წყდებოდა,
შენს დანახვაზე შეიპყრობდა მყისვე ეჭვი და
ციურნი ძალნი ეგებ სულაც დავიწყებოდა.
ის საღვთო ომზე აღარასდროს არ იფიქრებდა,
მტრობას საერთოდ ამოშლიდა სულის ფიცრიდან,
ხომლთა ღეროებს ჩააწნავდა ერთურთს იქვე და
ვარსკვლავთა გვირგვინს შენ ერთადერთს გამოგიწვდიდა.
მთელი სამყარო იხილავდა მის ქედის მოხრას,
თეთრი ხომლები შენს დიდებას იტყოდნენ გზნებით,
საღვთო ქალაქში შეაღწევდი, შეწყვეტდი ოხვრას
და სულ ივლიდი ზეცისაკენ სავალი გზებით.
ღმერთი მხედრობას შუბის ქნევას აუკრძალავდა
და მის სახეზე სათნო ღიმი გახშირდებოდა,
მაშინ სამყაროს აანთებდა ვარდის ძალა და
ედემთან ერთად ჯოჯოხეთიც დამშვიდდებოდა.