რისთვის გავკიცხო? რომ არსება ამივსო წყევლით?
რად შეითვისა, ტანჯვისგან რომ მართლაც სჯობს გაცლა?
კაცთაგან რომ არ მიიბოძა პატივი მხევლის
და ფართო ქუჩა რომ ინდომა ვიწრო გზის ნაცვლად?
არა აქვს ნება, რომ სურვილი ჩვენსავით კლავდეს?
თავის ბილიკზე თვითნებურად ვიდოდეს კვალად?
განა არა სჯობს, მდგმურად შლეგი გონება ჰყავდეს,
ვიდრე დიდებამ და პატივმა მოხაროს რკალად?!
ხომ სასაცილო იქნებოდა, ვარდად შლილიყო?
მარტოსულობა, ცაში ფრენა შვენის მის ასაკს,
რომ რაც დღეს არის, ისევ იმად დარჩენილიყო.
სხვა ტროა თუა ნეტავ სადმე? გადავწვავ მასაც.