ის ვიყავ, რასაც ხელისგულებს ახებდი ფრთხილად
(is viyav, rasac xelisgulebs axebdi frtxilad)
(is viyav, rasac xelisgulebs axebdi frtxilad)
მ.ბ.-სადმი
ის ვიყავ, რასაც ხელისგულებს ახებდი ფრთხილად
და სათნოებად გარდაქმნიდი შლეგთა, მუდრეგთა...
ღამე მაგ ხელებს მოწიწებით ქედს დაუდრეკდა.
იდგა წყვდიადი და მოსვლას არ ჩქარობდა დილა.
ის ვიყავ, რასაც სააქაო რუხი ზმანებით
ქვევით დარჩენილ წყალს და ხმელეთს ნისლებში ახვევს.
თავდაპირველად შენ შენიშნავ ბუნდოვან სახეს,
ხოლო ნაკვთებს კი აღმოაჩენ მოგვიანებით.
გაქრა უკუნი. გამოჩნდი და გამოიდარა.
წყალი მიიქცა. ხმელმა კვირტი აღმოაცენა.
რაღაც მითხარი. ჯერ მარჯვენა, შემდეგ მარცხენა
ცხელი ჩურჩულით შექმენ ჩემი ყურის ნიჟარა.
შენ ჩამოგლიჯე კრეტსაბმელი, ცერად დახრილი,
ხმა მიანიჭე ამ ნესტიან პირის საუფლოს,
რათა უფალი თავის ადამს გაესაუბროს
მარადიულად რომ გესმოდეს ჩემი ძახილი.
მე ბრმა ვიყავი, არ ვიცოდი, რა იყო თვალი.
უცებ გამქრალმა უეცრადვე გამოაშუქე,
სულს უსინათლოს თვალის ჩინი როცა აჩუქე,
შენ ჩემში დარჩი. ასე რჩება მიწაზე კვალი.
და ეს სამყაროც ასე შექმნა ბრძენმა განგებამ.
მაგრამ ერთხელაც დარჩენილი მარტო ქმნილება
მარადი ბრუნვა-ტრიალისთვის გაიწირება.
კეთილი ძღვენი ასე ქრება და იფლანგება.
მიტოვებულებს ხან ხანძარი აგვაბრიალებს,
ყინვა დაგვაზრობს, თუ წყვდიადის შეგვსვლეპს წყლულები,
ამ სამყაროში სამუდამოდ დაკარგულები,
ვით დედამიწა, კვლავ ვიბრუნებთ და ვიტრიალებთ.
1981
თარგმანი რუსულიდან - გია ჯოხაძე