მაიმასკო ლექსი – "ვითომ"

ამ სექტემბრის პირზე აღარ არის ქარი,
ცაზე შერჩენილი ღრუბელია თითო,
შენ ყველაზე მეტად გიყვარს შენი ქმარი,
მე ყველაზე მეტად ქმარი მიყვარს ვითომ.

ყოველ დილით კოცნით აღვიძებ და შენი
სინატიფე ხელის ზურგზე ალაგს ნიშნავს.
მაგ დროს მე ვარ სახლში და არაფრისმთქმელი,
რადგან ჩემს ქმარს სხვაგან, სხვის საწოლში ძინავს.


[media=http://www.youtube.com/watch?v=_PPuovexsdk&feature=results_main&playnext=1&list=PL49721418D226D580]


გიყვარს, როცა შია და უმზადებ სადილს ,
განაბული მერე , ყელთან ხელებს ბანტავ.
მაგ დროს ჩემთან სახლში რაღაც ფილმი გადის,
იქ, სცენარით ცოლი არ ბრუნდება ქმართან.

საძინებლის კარებს ღამე ცხრაჯერ რაზავ
და განგებას ქალურს მიენდობი თითქოს.
მე კი იმ დღეს ქმარმა ისე გამაბრაზა,
ყოველ ღამე მხოლოდ პატიებას ითხოვს.

თქვენთან დილით სულ მთლად დაცლილია ვნება,
ჩვენს შორის კი სიტყვა დაიცალა თვითონ.
გიყვარს შენი ქმარი ისე . . .ნება-ნება,
მე კი მიყვარს ქმარი…