მე გულზე მედო უფერული სამშობლოს ბედი და სიზმრის კონებს ჩუმად ვამტვრევდი. lia fanchulidze panchulidze lia...

მე დავდიოდი ქუჩებში მარტო და ასე ხშირად, ხშირად ვდიოდი... იქნებ მაშინაც სულ სხვა იყო შენთან შეხვედრა... თეთრი...

ჩამძინებია ფიქრით დაღლილს მე შენს კალთაში... ცხარე ცრემლებით მიტირია უფლის ტაძარში... შენზე ფიქრებში მითევია...

ააჟღერეს ისევ ძველი მელოდია დარაბები ათას ფერში მოხატეს, ჩამოკეტეს და უსმენენ ვნებით სოლოს და სიცოცხლეს...

– უკვე მიდიხარ? – დიახ! – ასე ნელა რატო?!...

მომენტი როდესაც იალაღზე გინდა, "ცხვარში"......

ქალი – გასათხოვარი, გათხოვილი, განათხოვარი... მამაკაცი – ქორწინებამდე, დაქორწინებული, გაცილებული......

საღოლ ბები......

მე მზადა ვარ ისევ შენზე ვიმღერო ვიშუშებდე შენგან დაჭრილ იარებს, გეტრფობოდე გიკოცნიდე დალალებს ასე ტრფობით...

არ დავიწყებ ჩემი მოთხრობის შინაარსზე საუბარს,უბრალოდ წაიკითხე და შეეცადე მოუსმინო სხვასაც!...