აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული თავს, რომ მახსენებს, სად ჭრილობები არ ხორცდება, გული არ ფეთქავს, თუმც დავივიწყე...

მე პოეტი არ ვარ, არა, არც მწერალი ქალი ვარ, მაგრამ მთვარის სანახავად, ზეცას ლექსით ავდივარ!...

რვა მარტია და გაზაფხული, ისე შემოიჭრა ქალივით, ვით თაკარა მზე ალანძული, ზეცად სიმხურვალეს განიცდის....

მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე, მაინც ამატირა ზამთარში, განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო, ჩემი...

არ ვგავარ ამაყს და არ ვგავარ ჟინიანს და არც შეშლილი ვარ და არც მეშინია!...

ღია სარკმლიდან ღამე მიღიმის და ბნელ ოთახში მთვარეს მიგორებს, ვდგავარ კუთხეში მთვარემისჯილი და მთვარის შუქზე...

მე მიყვარს როცა, არ ველოდები დაუკითხავად ის მოდის ჩემთან, მე მიყვარს როცა, გამოიდარებს ატმის რტოებს ქარი...

– ქალი – თავანკარა წყაროს წყალია ქალი, გაუცინეებ? გალაღებს და შეგშლის, მოატყუებ? თავს ჩაქინდრავს წამით...

– მამას – ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს, ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა, და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს...

– შენი მესაიდუმლე – მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი, თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,...