Прошу, не приходи у моего дома, Там пусто, немая глухота, Здесь раньше смеялись много, А теперь царит тишина....

რა უცნაურად შემოიჭერ წუხელის ჩემში, გაოცებული გიღიმი და.. სინათლეს ვაქრობ, მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე ხელები...

რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ, რო გვერდზეც მამიჯდებოდე, ზამთარ მაგიქსოვ წინდზებრას, მემრ ფიფქებ დაგეყრებოდე....

ნუ შეიყვარებთ სხვისი ბაგით ნაფერებ თვალებს, ვისაც სხვის მკერდზე ღამე თეთრად უთენებია, მარტოხელები, ვით...

ვიდრე ცა გზებზე ნისლებს მომიფენს, ვიდრე ხმა შემრჩა ანდამატური, დღეს მეც თქვენსავით ნიღაბს მოვირგებ და...

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან... და მაინც მე გელი ამ ღამეს, იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს, სად კლდეზე...

რა გაანელებს სევდას... ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს... დღეს მოკლე კაბა მეცვა, ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს. არც ეს...

არ მწერ, მე მაინც ველოდები შენგან ბარათებს, მომწერე რამე, თუნდაც იყოს სიტყვა რიოში, მთელი დღე კართან ატუზული...

შენ მიდიოდი... მე თვალებს ვხრიდი, ო, არ იფიქრო, გული არ მტკივა, ჩვენს განშორებას ფიქრებში ვშლიდი და...

და აჰა, დადგა დღეს აგვისტოს ოცდათერთმეტი, ცხელი ზაფხულის მიიწურა მდარე დღეები, გამოაგზავნა შემოდგომამ მაცნედ...