ნანა სელეპანოვა - შენ არვის დაეკარგები

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ,
თითქოს და შენთვის არაფერია,
მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო,
წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია.

იმედის თვალით შეჰყურებ მერმისს,
ფუჭად განვლილი დრო გეცოდება,
ის, ვინც კი, მართლა იწამა შენი,
შენგან არაფერს არ ელოდება.

სიკეთე - ბრმაა, ცოდვა - შურია,
განდიდებული არის მჩაგვრელი,
და ეს სიტყვებიც გადაკრულია,
შურისძიების ბრმად ამსახველი.

გაჰქრნენ კეთილნი, გულით მართალნი,
ქვეყნად ცოდვილნი მრავლად არიან,
და შენ კი, მაინც დარჩე ალალი,
ალბათ, ეს უფრო შემზარავია.

თუ რამ იღვაწე, თუ რამ შეჰქმენი,
შეაკოწიწე ქართულ ანბანით,
ეს ყველაფერი იყო ზედმეტი,
შენი ცრემლებით გადანაბანი.

მერე კი, ლექსით ისე ანგრევდი,
არაფეთქებულ სიტყვებს დანაღმულთ,
თითქოს, არც არვის დაეკარგები,
რომ გიპოვიდნენ მათთვის დაკარგულს.

შენ მაინც დარჩი, არსად წახვედი,
მხოლოდ ფიქრიდან ყველა განდევნე
და ვიდრე, კადრებს გადაახვევდი,
თავისი წასვლით გაგაცამტვერეს.

არც შენი ყოფნა არის ნამდვილი,
არც არვინ არის შენი მძებნელი,
ის, რაც გაეცი - იყო სამხილი,
და რაც მიიღე - გაუცემელი!