დაბრუნება ქვებში
(dabruneba qvebshi)
,,რატომ ვერასდროს ვერ თბებიან სახლის ახლოს მიყრილი ქვები.”
თითქოს ფანჯრიდან ჩვენთან ერთად გადმოყარესო,
ცოტა ხანს გვყოფნის გამოყოლილი სუნი და სითბო.
მერე კი ჩვენ-ჩვენ ადგილს ვპოულობთ, ცოტას თვითონ ჩავგორდებით,
ცოტათი სხვა ქვებს ჩავაჩოჩებთ.
მდგრადები ვხდებით.
ლოდებივით ვიზრდებით და ვყრივართ გზადაგზა.
ყოველი წელი თითო ბზარით ჩაღრმავებაა საკუთარ თავთან,
რომელსაც ისე ვირგებ-ვიხდენთ,
როგორც შვილი თავის მამის ბებერ ორეულს.
იმ სახლიდან გადმოყრილები ლოდებში ვსახლდებით და
მერე ლოდებს თვითონ ვისახლებთ.
და ზედ გარსად ვეტმასნებით.
იმ ბზარებში ჭკვიანდებიან ახალ-ახალი ყლორტებიც -
ერთმანეთისგან ვმტვრიანდებით.
ერთმანეთის თესლს ქარი შემთხვევით თუ ჩაგვაცლის
აბლაბუდაგაბმულ ნაპრალში,
სადაც ისევე, როგორც ასაკშიშესულ ქალის საშოში,
გულუბრყვილოდ აღმოჩნდება მზადყოფნა მსწრაფლი განაყოფიერების.
თითქოს ამდენი საუკუნეა,
მიჩვეული არ იყოს ხან თესლის სიბერწეს, ხან კი მუცლის უნაყოფობას.
გარშემო მხოლოდ ლოდის სიპი კედლებია.
სიბნელე ბოდავს ხან სიმშვიდეს, ხანაც - ხიფათის მოახლოებას,
იზრდება ყლორტი.
მისი ფესვი ევას ასაკის როსკიპია –
ჟამიდან ჟამზე ვამპირივით სჭირდება სისხლი – თავისზე მძიმე საზღაური,
რომ გადარჩეს, რომ იბატონოს, რომ შეიყვაროს.
(ცა იმდენი ჩანს, რამდენსაც იტევს ჩვენი თვალები).
ლოდს კი თანდათან ეხევა გული.
ყლორტები კი ბედის საძიებლად ამოდიან და მალევე ხმებიან.
მხოლოდ ზოგიერთი, როცა ლოდის ბზარები იკეტება,
იქ მოექცევა და არც ჭკნება, არც ფერს იცვლის –
ცოცხალს ჰგავს და ცოცხალი არაა.
მკვდარსა ჰგავს და მკვდარი არაა.
რადგან იმ სულსაც
ამოხდომის მაგიერ შიგნით იბრუნებს.
და ღამეებსაც თავის თავში ათენებს.
გარეთ კი სიზმრებს თუ ააორთქლებს,
დარდებმა რომ არ დაუხეთქოს საფეთქლების ღეროები.
მერე გზას ვხლართავთ, ლაბირინთს ვთხრით იმ სიმყიფეში
და ზიგზაგებით ვაგრძელებთ სიარულს,
ერთმანეთის სიყვარულის ფესვებს რომ არ დავაბიჯოთ, გვერდი ავუაროთ.
რომელზე რომელი ცოდვა მწიფდებოდა წლების მანძილზე, ამას ვეღარ ვთვლით.
და რომ ახლა უნდა გავასინჯოთ ქუსლებს ,
სარეველას თუ რა სიკეთის მოტანა შეძლებია.
მივდივართ და ჩვენი თავიც მორჩილად მოგვდევს.
და ბზარებზე ხელებს ვიფარებთ, სიცოცხლე რომ არ დაგვცდეს შემთხვევით.
და ორჭოფობის ქარი უბერავს,
და ბზარებმორეული ლოდის ნაპრალი მიწით ივსება.
და სახლს დავეძებთ, როგორც რძით სავსე ძუძუს.
ძუძუდან კი მჟავე რძე წვეთავს.
ლოდები ხავსს ეჭიდებიან,
ჩვენ ხავსს ვაბიჯებთ და ცრემლებს ვადენთ.
ჩვენი გულისძგერა ლოდისძგერად გადაიქცა.
ზღვას რა ხანია დაავიწყდა ისევ მოქცევა –
იქნებ რომელიმე დაითანხმოს და შეითრიოს,
და გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე,
გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე.
გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე.
დავდივართ და თითო ქვიდან თითო მკვდარი გულისკრეფით ვერთობით.
რამდენსაც ვიღებთ, ზუსტად ორი იმდენი რჩება.
და მერე სიტყვებს გამოსავლად შებრუნებით მნიშვნელობებს ვარქმევთ,
ბოლოსწინა ტალახიან ნაფეხურს ვეძებთ და
და ქვებში ვბრუნდებით.
(dabruneba qvebshi)
,,რატომ ვერასდროს ვერ თბებიან სახლის ახლოს მიყრილი ქვები.”
თითქოს ფანჯრიდან ჩვენთან ერთად გადმოყარესო,
ცოტა ხანს გვყოფნის გამოყოლილი სუნი და სითბო.
მერე კი ჩვენ-ჩვენ ადგილს ვპოულობთ, ცოტას თვითონ ჩავგორდებით,
ცოტათი სხვა ქვებს ჩავაჩოჩებთ.
მდგრადები ვხდებით.
ლოდებივით ვიზრდებით და ვყრივართ გზადაგზა.
ყოველი წელი თითო ბზარით ჩაღრმავებაა საკუთარ თავთან,
რომელსაც ისე ვირგებ-ვიხდენთ,
როგორც შვილი თავის მამის ბებერ ორეულს.
იმ სახლიდან გადმოყრილები ლოდებში ვსახლდებით და
მერე ლოდებს თვითონ ვისახლებთ.
და ზედ გარსად ვეტმასნებით.
იმ ბზარებში ჭკვიანდებიან ახალ-ახალი ყლორტებიც -
ერთმანეთისგან ვმტვრიანდებით.
ერთმანეთის თესლს ქარი შემთხვევით თუ ჩაგვაცლის
აბლაბუდაგაბმულ ნაპრალში,
სადაც ისევე, როგორც ასაკშიშესულ ქალის საშოში,
გულუბრყვილოდ აღმოჩნდება მზადყოფნა მსწრაფლი განაყოფიერების.
თითქოს ამდენი საუკუნეა,
მიჩვეული არ იყოს ხან თესლის სიბერწეს, ხან კი მუცლის უნაყოფობას.
გარშემო მხოლოდ ლოდის სიპი კედლებია.
სიბნელე ბოდავს ხან სიმშვიდეს, ხანაც - ხიფათის მოახლოებას,
იზრდება ყლორტი.
მისი ფესვი ევას ასაკის როსკიპია –
ჟამიდან ჟამზე ვამპირივით სჭირდება სისხლი – თავისზე მძიმე საზღაური,
რომ გადარჩეს, რომ იბატონოს, რომ შეიყვაროს.
(ცა იმდენი ჩანს, რამდენსაც იტევს ჩვენი თვალები).
ლოდს კი თანდათან ეხევა გული.
ყლორტები კი ბედის საძიებლად ამოდიან და მალევე ხმებიან.
მხოლოდ ზოგიერთი, როცა ლოდის ბზარები იკეტება,
იქ მოექცევა და არც ჭკნება, არც ფერს იცვლის –
ცოცხალს ჰგავს და ცოცხალი არაა.
მკვდარსა ჰგავს და მკვდარი არაა.
რადგან იმ სულსაც
ამოხდომის მაგიერ შიგნით იბრუნებს.
და ღამეებსაც თავის თავში ათენებს.
გარეთ კი სიზმრებს თუ ააორთქლებს,
დარდებმა რომ არ დაუხეთქოს საფეთქლების ღეროები.
მერე გზას ვხლართავთ, ლაბირინთს ვთხრით იმ სიმყიფეში
და ზიგზაგებით ვაგრძელებთ სიარულს,
ერთმანეთის სიყვარულის ფესვებს რომ არ დავაბიჯოთ, გვერდი ავუაროთ.
რომელზე რომელი ცოდვა მწიფდებოდა წლების მანძილზე, ამას ვეღარ ვთვლით.
და რომ ახლა უნდა გავასინჯოთ ქუსლებს ,
სარეველას თუ რა სიკეთის მოტანა შეძლებია.
მივდივართ და ჩვენი თავიც მორჩილად მოგვდევს.
და ბზარებზე ხელებს ვიფარებთ, სიცოცხლე რომ არ დაგვცდეს შემთხვევით.
და ორჭოფობის ქარი უბერავს,
და ბზარებმორეული ლოდის ნაპრალი მიწით ივსება.
და სახლს დავეძებთ, როგორც რძით სავსე ძუძუს.
ძუძუდან კი მჟავე რძე წვეთავს.
ლოდები ხავსს ეჭიდებიან,
ჩვენ ხავსს ვაბიჯებთ და ცრემლებს ვადენთ.
ჩვენი გულისძგერა ლოდისძგერად გადაიქცა.
ზღვას რა ხანია დაავიწყდა ისევ მოქცევა –
იქნებ რომელიმე დაითანხმოს და შეითრიოს,
და გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე,
გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე.
გაამხელინოს ლოდებს სიმართლე.
დავდივართ და თითო ქვიდან თითო მკვდარი გულისკრეფით ვერთობით.
რამდენსაც ვიღებთ, ზუსტად ორი იმდენი რჩება.
და მერე სიტყვებს გამოსავლად შებრუნებით მნიშვნელობებს ვარქმევთ,
ბოლოსწინა ტალახიან ნაფეხურს ვეძებთ და
და ქვებში ვბრუნდებით.