რომელი უფრო..
(romeli ufro)
ვცხოვრობ ერთი დღით - ვიბადები, ვბერდები, ვკვდები.
ხშირი ტემპი აქვთ აკრეფილი გაზაფხულებს, ზამთრებს, ზაფხულებს.
ჩემი ტანი კი მრავალწლიანი მცენარეა.*
და თითოეულ სეზონზე ხელახლა ვზომავ
შენამდე მოსვლის ტყუილ-მართალ საფეხურებს –
ზოგს ფეხშესახებს, ზოგს კი ჩამტვრეულს.
ვიწრო ქუჩაზე მერამდენედ ვდგავარ და ვითვლი სამამდე,**
როგორმე ციდან რომ ჩამოვარდე.
ჩემს მხარეზე არც ქარია, და არც ეს ქუჩა - ამოგიჩემე.
ასფალტი ჩემი ტერფის ფორმებს იმეორებს,
კენჭსაც არ მახვედრებს - ეშინია, ამ გზიდან არ გადავუხვიო.
გიახლოვდები და ჰაერიც ნელა-ნელა ზავდება შენით.
მინდა რომ უკვე მერამდენედ,
ტანიც ააყოლო ჩემს გახდილ კაბას და დამტოვო ასე შიშველი.
ვიცი, რომ გვიყვარს ერთმანეთი თვეში ერთხელ ან ორჯერ.***
მანამდე კი ვლაპარაკობ, და ქვირითივით ვყრი სიტყვებს.
ზოგი ცოცხლდება, ზოგი კი - არა.
ჩვენ, რა თქმა უნდა,მკვდარ ქვირითს ვსანსლავთ,
მკვდარი ქვირითით ვითომ ვნაყრდებით,
ვითომ განვიცდით, ვითომ ვღელავთ.
გამოსაზოგი აბა, რა არის - დღეს ხომ მაინც უნდა დავმთავრდეთ.
და ხვალიდან ავირჩიოთ ახალი დილა –
ყველა სიმართლეზე უფრო მართალი ახალთახალი ტყუილით სავსე.
ვუყურებ ზამთრის გარინდებულ დეკორაციას შენი ტანისას -
უქარიშხლოს და თოვლითაც კი დაუმძიმებელს.
სადაც ყინვა მხოლოდ მხსნელია შემორჩენილი ყვითელი ფოთლის
ფერი მაინც რომ შემოინახო არ ვიცი, რისთვის.
გზადაგზა გიწნავ სიმართლეების და ტყუილების
შავ-თეთრ თოკ-ნაწნავს ჩემი თმებისგან.
და მერე კი ღამეღა მრჩება, რომ ჩამაცვას რამე შილიფი,
რომ უფრო მეტი თავდაჯერებით გავუყვე იმ თოკს**** -
კაცმა არ იცის, სად გამიწყდება,რომელი უფრო გამძლე აღმოჩნდება -
ტყუილი თუ მართალი, მართალი თუ ტყუილი.
და აი, ასე, ვიბადები, ვბერდები, ვკვდები.
შიგადაშიგ გაზაფხულია, შიგადაშიგ ას ტყუილთან - ერთი სიმართლე,
აღარც კი მინდა, სანამ დროა, განვაცალკევო -
ტყუილს ტყუილად,
სიმართლეს კი
სიმართლედ ვწნავდე.
შიგადაშიგ გაზაფხულია.
არც თუ ისე უიმედო,არც თუ ისე სასოწარმკვეთი.
თუმც კი ნაწნავი ნელა-ნელა თხელდება, ქრება.
სადაცაა, ბეწვის ხიდად გადაიქცევა,
ვეღარც კი ვარჩევ, სად შავია, სად კიდევ თეთრი,
სად გადარჩენა მელოდება, სად კი დაღუპვა.
*ჩემი ტანი კი მრავალწლიანი მცენარეა
დახოცილი ყვავილობა-ქორწინებების ერთი გრძელი პანაშვიდით.
ამასობაში დრო არ ითმენს –
მეფურჩქნება ახალი კვირტი.
უნდა მოვასწრო,
სანამ დამცვივა ყვავილები, როგორც სიტყვები,
რომლებიც ტუჩებს გადმოცდენილნი
უცებ ჭკნებიან.
___________________________
**
ერთი - დამარცხება, რომელიც მიყვარს, შეცდომების და ცოდვის სამოთხე.
ორი - გამარჯვება, რომელსაც ვიძულებ და ნელა-ნელა, ყინულივით ვადნობ თითებში.
სამი - მაინც გაკოცნი სიტყვებს.
***თვეში ერთხელ ან ორჯერ სიტყვებით ბილიკს გამიკაფავ
და გზადაგზა მაქსოვ სიყვარულს,
რომ მოვიდე და გადამაცვა, როგორც თევზს - ბადე.
და შევუყვე ასფალტისფერ მეხსიერებას, რომელიც არ ვიცი.
რომ ბოლო წვეთიც დავაქციო, გადავარჩინო ყელში ამოსვლას.
****ჩემგან ჩამოზრდილს სადღაც შენამდე.
ჩემი რომელიღაც გაზაფხულიდან
შენს მერამდენე ზამთრამდე,
ხიდივით გადებულ არა ცისარტყელას, არამედ მირაჟს.
(romeli ufro)
ვცხოვრობ ერთი დღით - ვიბადები, ვბერდები, ვკვდები.
ხშირი ტემპი აქვთ აკრეფილი გაზაფხულებს, ზამთრებს, ზაფხულებს.
ჩემი ტანი კი მრავალწლიანი მცენარეა.*
და თითოეულ სეზონზე ხელახლა ვზომავ
შენამდე მოსვლის ტყუილ-მართალ საფეხურებს –
ზოგს ფეხშესახებს, ზოგს კი ჩამტვრეულს.
ვიწრო ქუჩაზე მერამდენედ ვდგავარ და ვითვლი სამამდე,**
როგორმე ციდან რომ ჩამოვარდე.
ჩემს მხარეზე არც ქარია, და არც ეს ქუჩა - ამოგიჩემე.
ასფალტი ჩემი ტერფის ფორმებს იმეორებს,
კენჭსაც არ მახვედრებს - ეშინია, ამ გზიდან არ გადავუხვიო.
გიახლოვდები და ჰაერიც ნელა-ნელა ზავდება შენით.
მინდა რომ უკვე მერამდენედ,
ტანიც ააყოლო ჩემს გახდილ კაბას და დამტოვო ასე შიშველი.
ვიცი, რომ გვიყვარს ერთმანეთი თვეში ერთხელ ან ორჯერ.***
მანამდე კი ვლაპარაკობ, და ქვირითივით ვყრი სიტყვებს.
ზოგი ცოცხლდება, ზოგი კი - არა.
ჩვენ, რა თქმა უნდა,მკვდარ ქვირითს ვსანსლავთ,
მკვდარი ქვირითით ვითომ ვნაყრდებით,
ვითომ განვიცდით, ვითომ ვღელავთ.
გამოსაზოგი აბა, რა არის - დღეს ხომ მაინც უნდა დავმთავრდეთ.
და ხვალიდან ავირჩიოთ ახალი დილა –
ყველა სიმართლეზე უფრო მართალი ახალთახალი ტყუილით სავსე.
ვუყურებ ზამთრის გარინდებულ დეკორაციას შენი ტანისას -
უქარიშხლოს და თოვლითაც კი დაუმძიმებელს.
სადაც ყინვა მხოლოდ მხსნელია შემორჩენილი ყვითელი ფოთლის
ფერი მაინც რომ შემოინახო არ ვიცი, რისთვის.
გზადაგზა გიწნავ სიმართლეების და ტყუილების
შავ-თეთრ თოკ-ნაწნავს ჩემი თმებისგან.
და მერე კი ღამეღა მრჩება, რომ ჩამაცვას რამე შილიფი,
რომ უფრო მეტი თავდაჯერებით გავუყვე იმ თოკს**** -
კაცმა არ იცის, სად გამიწყდება,რომელი უფრო გამძლე აღმოჩნდება -
ტყუილი თუ მართალი, მართალი თუ ტყუილი.
და აი, ასე, ვიბადები, ვბერდები, ვკვდები.
შიგადაშიგ გაზაფხულია, შიგადაშიგ ას ტყუილთან - ერთი სიმართლე,
აღარც კი მინდა, სანამ დროა, განვაცალკევო -
ტყუილს ტყუილად,
სიმართლეს კი
სიმართლედ ვწნავდე.
შიგადაშიგ გაზაფხულია.
არც თუ ისე უიმედო,არც თუ ისე სასოწარმკვეთი.
თუმც კი ნაწნავი ნელა-ნელა თხელდება, ქრება.
სადაცაა, ბეწვის ხიდად გადაიქცევა,
ვეღარც კი ვარჩევ, სად შავია, სად კიდევ თეთრი,
სად გადარჩენა მელოდება, სად კი დაღუპვა.
*ჩემი ტანი კი მრავალწლიანი მცენარეა
დახოცილი ყვავილობა-ქორწინებების ერთი გრძელი პანაშვიდით.
ამასობაში დრო არ ითმენს –
მეფურჩქნება ახალი კვირტი.
უნდა მოვასწრო,
სანამ დამცვივა ყვავილები, როგორც სიტყვები,
რომლებიც ტუჩებს გადმოცდენილნი
უცებ ჭკნებიან.
___________________________
**
ერთი - დამარცხება, რომელიც მიყვარს, შეცდომების და ცოდვის სამოთხე.
ორი - გამარჯვება, რომელსაც ვიძულებ და ნელა-ნელა, ყინულივით ვადნობ თითებში.
სამი - მაინც გაკოცნი სიტყვებს.
***თვეში ერთხელ ან ორჯერ სიტყვებით ბილიკს გამიკაფავ
და გზადაგზა მაქსოვ სიყვარულს,
რომ მოვიდე და გადამაცვა, როგორც თევზს - ბადე.
და შევუყვე ასფალტისფერ მეხსიერებას, რომელიც არ ვიცი.
რომ ბოლო წვეთიც დავაქციო, გადავარჩინო ყელში ამოსვლას.
****ჩემგან ჩამოზრდილს სადღაც შენამდე.
ჩემი რომელიღაც გაზაფხულიდან
შენს მერამდენე ზამთრამდე,
ხიდივით გადებულ არა ცისარტყელას, არამედ მირაჟს.