ნაღებივითაა დედიკოს ნაღველი
nagebivitaa dedikos nagveli
დედიკო,
ნაღებივითაა შენი ნაღველი
და ღიმილიდან ამოყვავებული ნაოჭებით გვამხელ,-
აჰა,
ჩემს გამხდარ სხეულს გადებ სალბუნად.
ნუ გვდარდობ,-
თიკოს ბაობაბი ამოეზარდა სხეულიდან
და დღეში რამდენჯერმე საკუთარი რძით რწყავს.
თიკოს რაქიტის ეშინია,-
მზიან ამინდებს ხელის კანკალით აღვრის ბაობაბს,
უმზეობაში ფორთოხლებიდან გადმოგორებული ნარინჯებიც ჰყოფნის...
თიკომ არ იცის,
სავსე სხეული წლების შემდეგ
ერთბაშად რომ დაეცლება,-
ბაობაბი სხვა ნიადაგში რომ გაიდგამს ფესვებს,
სხვა მზით,სხვა ჰაერით რომ გამოიკვებავს ხორციან ღეროს...
თიკოში კი,თიხის ცარიელ ქოთანში,
ქმრის სურვილით ახალი,თოთო მცენარე თუ ჩაირგვება,
თიკო კაქტუსს შეისახლებს
და თანდათან შეიჩვევს მწვავე ჩხვლეტებს,
ბოლო ჩხვლეტა,
ბოლო წერტილი
რომ გაიუტკივაროს.
დედიკო,შენს ნაღებივით ნაღველში
დაკარგული ნავივით ტივტივებს ზაზა,-
ის თომამდე და თომას შემდეგ აითვლება,
მან თომა უმანძილო სირუხეს გამოსტაცა
და ზეცა მოახურა
გულის მხარეს მზით,ყვითელი ნაკრტენით.
მზისფერია თომა,
ჩვენ ყოველ წამს მისი თვალების
მოხასხასე კორდზე ვისვენებთ
და იმდენ სითბოს ვაგზავნით ცაში,
თანდათანობით მზე იზოგავს ცუდ ამინდებში...
ნუ მდარდობ,დედა,
შენგან მემკვიდრეობით მიღებული სეზონური ალერგიებიც
კი მათბუნებს,
სვენებ-სვენებით მოვდივარ შენამდე
და ყოველი წელი
შენს მიერ გამოვლილ გზაჯვარედინებს მაახლოებს...
შენ რომ დამბადე,
ქუჩებს თვალები სტკიოდათ უსასრულო სითეთრით
და სიცივე სხეულებად დათარეშობდა დამზრალ მიწაზე.
დავიბადე ჭუჭყისა და სიკვდილის ქვეყანაში,
სადაც მეეზოვეები გვიან სინდისს
და გულგრილად ყრიან სანაგვე ურნაში.
მე კი,ნედლმა და უსუსურმა,
ვერაფერი ვუშველე ქონმოდებული სახეების
მსუყე ელვარებას,
ვერც ნაწიბურებს შუბლის უხილავ ძარღვზე,-
ტალახიან მდინარეში პილატესავით ხელები ჩავიბანე...
და მას შემდეგ დეპრესიები უხეშად მიკვეთს
ჰორიზონტის მუქ-ლურჯი ხაზს.
დედა,
დაივიწყე ჩემი დეპრესიები,
ჩემი ვერგაბედილი თვითმკვლელობები,-
ახლა ოთახის ყვავილების გამრავლებას მივყავი ხელი
და მზეშეხვრეპილი სხეულებით ყოველდღე
კავკასიური ცალნეკნა მზისთვის ვაცეკვებ სამბას.
შენი დარდები მომათიბინე,დედა,
მაგრამ ნამგალი რაზე გავლესო,
ერთი ნათელი ფერიც ვერ მიპოვია...
თუ გინდა,
ჩემს გამხდარ სხეულს დაგადებ სალბუნად.
მამაზე იდარდე,დე,-
დაიღალა საცალფეხო ბილიკებით,
რომლებიც შარაზე ვერ გაიყვანს.
დაიღალა ბუდეების შენებით,-
ჩვენს ბუდეებს ხომ მხოლოდ ტალახი და თივა არ ჰყოფნის...
მამიკოს მუქი კანიდან
ხანდახან კვამლის ქულებიც გამოდის
და მეშინია,
არაქნეფობიაზე ყოვლისმომცველია
ეს ბავშვობისდროინდელი შიში,-
ერთხელაც სიგარეტის კოლოფში არ ვიპოვო მამა-
გაქვავებული,მხოლოდ ცეცხლის მოკიდების შემდეგ
დროებით ამეტყველებული.
არ გვიდარდო,დე,
ჩვენ ყველამ მოვძებნეთ საკუთარი ნიადაგი,
ერთი ეგ არის,
ჩემს ნიადაგს ვერ ვანოყივრებ,
შენში დამრჩა ჯერ კიდევ თოთო ფესვები
და იქნებ ამიტომაც ვარ ასეთი გამხდარი.
nagebivitaa dedikos nagveli
დედიკო,
ნაღებივითაა შენი ნაღველი
და ღიმილიდან ამოყვავებული ნაოჭებით გვამხელ,-
აჰა,
ჩემს გამხდარ სხეულს გადებ სალბუნად.
ნუ გვდარდობ,-
თიკოს ბაობაბი ამოეზარდა სხეულიდან
და დღეში რამდენჯერმე საკუთარი რძით რწყავს.
თიკოს რაქიტის ეშინია,-
მზიან ამინდებს ხელის კანკალით აღვრის ბაობაბს,
უმზეობაში ფორთოხლებიდან გადმოგორებული ნარინჯებიც ჰყოფნის...
თიკომ არ იცის,
სავსე სხეული წლების შემდეგ
ერთბაშად რომ დაეცლება,-
ბაობაბი სხვა ნიადაგში რომ გაიდგამს ფესვებს,
სხვა მზით,სხვა ჰაერით რომ გამოიკვებავს ხორციან ღეროს...
თიკოში კი,თიხის ცარიელ ქოთანში,
ქმრის სურვილით ახალი,თოთო მცენარე თუ ჩაირგვება,
თიკო კაქტუსს შეისახლებს
და თანდათან შეიჩვევს მწვავე ჩხვლეტებს,
ბოლო ჩხვლეტა,
ბოლო წერტილი
რომ გაიუტკივაროს.
დედიკო,შენს ნაღებივით ნაღველში
დაკარგული ნავივით ტივტივებს ზაზა,-
ის თომამდე და თომას შემდეგ აითვლება,
მან თომა უმანძილო სირუხეს გამოსტაცა
და ზეცა მოახურა
გულის მხარეს მზით,ყვითელი ნაკრტენით.
მზისფერია თომა,
ჩვენ ყოველ წამს მისი თვალების
მოხასხასე კორდზე ვისვენებთ
და იმდენ სითბოს ვაგზავნით ცაში,
თანდათანობით მზე იზოგავს ცუდ ამინდებში...
ნუ მდარდობ,დედა,
შენგან მემკვიდრეობით მიღებული სეზონური ალერგიებიც
კი მათბუნებს,
სვენებ-სვენებით მოვდივარ შენამდე
და ყოველი წელი
შენს მიერ გამოვლილ გზაჯვარედინებს მაახლოებს...
შენ რომ დამბადე,
ქუჩებს თვალები სტკიოდათ უსასრულო სითეთრით
და სიცივე სხეულებად დათარეშობდა დამზრალ მიწაზე.
დავიბადე ჭუჭყისა და სიკვდილის ქვეყანაში,
სადაც მეეზოვეები გვიან სინდისს
და გულგრილად ყრიან სანაგვე ურნაში.
მე კი,ნედლმა და უსუსურმა,
ვერაფერი ვუშველე ქონმოდებული სახეების
მსუყე ელვარებას,
ვერც ნაწიბურებს შუბლის უხილავ ძარღვზე,-
ტალახიან მდინარეში პილატესავით ხელები ჩავიბანე...
და მას შემდეგ დეპრესიები უხეშად მიკვეთს
ჰორიზონტის მუქ-ლურჯი ხაზს.
დედა,
დაივიწყე ჩემი დეპრესიები,
ჩემი ვერგაბედილი თვითმკვლელობები,-
ახლა ოთახის ყვავილების გამრავლებას მივყავი ხელი
და მზეშეხვრეპილი სხეულებით ყოველდღე
კავკასიური ცალნეკნა მზისთვის ვაცეკვებ სამბას.
შენი დარდები მომათიბინე,დედა,
მაგრამ ნამგალი რაზე გავლესო,
ერთი ნათელი ფერიც ვერ მიპოვია...
თუ გინდა,
ჩემს გამხდარ სხეულს დაგადებ სალბუნად.
მამაზე იდარდე,დე,-
დაიღალა საცალფეხო ბილიკებით,
რომლებიც შარაზე ვერ გაიყვანს.
დაიღალა ბუდეების შენებით,-
ჩვენს ბუდეებს ხომ მხოლოდ ტალახი და თივა არ ჰყოფნის...
მამიკოს მუქი კანიდან
ხანდახან კვამლის ქულებიც გამოდის
და მეშინია,
არაქნეფობიაზე ყოვლისმომცველია
ეს ბავშვობისდროინდელი შიში,-
ერთხელაც სიგარეტის კოლოფში არ ვიპოვო მამა-
გაქვავებული,მხოლოდ ცეცხლის მოკიდების შემდეგ
დროებით ამეტყველებული.
არ გვიდარდო,დე,
ჩვენ ყველამ მოვძებნეთ საკუთარი ნიადაგი,
ერთი ეგ არის,
ჩემს ნიადაგს ვერ ვანოყივრებ,
შენში დამრჩა ჯერ კიდევ თოთო ფესვები
და იქნებ ამიტომაც ვარ ასეთი გამხდარი.