ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი - ადამიანი ფანჯარასთან, გარეთ შემოდგო­მა

I

ათ­ი­ოდ თა­ო­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბის

და ცო­ტა ნაკ­ლე­ბი - შთა­მო­მავ­ლე­ბის

იგ­უ­ლის­ხ­მე­ბა ალ­ბათ სის­ხ­ლ­ში,


მე კი არ ვი­ცი, რო­გორ ვიცხოვ­რო,

რო­გორ ვწე­რო და რო­გორ გან­ვი­ცა­დო

ეს ამ­სიყ­ვით­ლე შე­მოდ­გო­მა,


რო­მელ­მაც შე­აგ­რო­ვა ნა­წილ-ნა­წილ გაბ­ნე­უ­ლი ყო­ვე­ლი ეჭ­ვი

და თქვა: ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან იწ­ყე­ბა,

რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ჭკნო­ბით.


II


შე­მოდ­გო­მამ­შ­ვი­დო­ბი­სა.

მე შე­მიძ­ლია სა­ა­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან

და ვგრძნობ­დე, შე­უძ­ლე­ბე­ლია რა­მე­ზე წე­რა.


შე­მოდ­გო­მამ­შ­ვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო ცხოვ­რე­ბავ.

ჩე­მო მო­უ­ხელ­თე­ბე­ლო, ჩე­მო მუ­დამ ცვა­ლე­ბა­დო,

ჩე­მო თით­ქ­მის არ­ა­ჩე­მო არ­სე­ბო­ბავ,


მე შე­მიძ­ლია სა­ა­თო­ბით ვიჯ­დე ფან­ჯა­რას­თან,

მე შე­მიძ­ლია შე­მოდ­გო­მის დღე იყ­ოს გა­რეთ,

მე შე­მიძ­ლია გა­რეთ თბი­ლო­დეს,


მე შე­მიძ­ლია მო­დი­ო­დეს სა­მი გო­გო­ნა,

გუ­ლი კი გრძნობ­დეს: მათ­გან ერთ-ერ­თი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, ხო­ლო მე­ო­რე


ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია, მე­სა­მე კი

ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია. შე­საძ­ლოა

არ შე­მეძ­ლოს სხვაგ­ვა­რად წე­რა.


მე შე­მიძ­ლია,

შე­მოდ­გო­მამ­შ­ვი­დო­ბი­სა,

არ შე­მეძ­ლოს სხვა­გა­რად წე­რა.