ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე - ძაღ­ლი

დამ­ზ­რალ ჰა­ერ­ში მი­წი­დან ცამ­დე

შენ ჩემს უბ­რა­ლო ცხოვ­რე­ბას ჰყვე­ბი,

არ მე­გო­ნა თუ იტ­ყო­დი ამ­დენს

ხმა­ჩახ­რინ­წუ­ლი გაბ­მუ­ლი ყე­ფით.


ეგ ხმა ემს­ხ­ვ­რე­ვა ნა­თუ­რებს, ბო­ძებს,

გა­რა­ჟებ­სა და მბჟუტ­ვა­რე ჯი­ხურს

და აღ­არ ფიქ­რობს გაფ­რე­ნილ დრო­ზე,

რო­მე­ლიც აქ­ვე გა­დატყ­და ჯი­ქურ.


რო­გორ ამ­ოთ­ქ­ვამ ამ­ხე­ლა ნაღ­ველს

და შე­ნი ყე­ლის ფა­ქი­ზი ხორ­ხით

ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის და­რა­ბებს აღ­ებ,

ჩემს ყურ­თას­მე­ნას ძვა­ლი­ვით ლოღ­ნი.


შენ ხარ ძაღ­ლი, მე - ად­ა­მი­ა­ნი,

და შე­იძ­ლე­ბა მეც ვიქ­ცე ძაღ­ლად,

და ამ­ის­თა­ნა რა დარ­დი არ­ის,

მი­წი­დან ცამ­დე რომ ად­ის მაღ­ლა.


მაგ ხმით მეც­ნო­ბა მე სა­ა­ქაო,

სა­ი­ქიო კი მიღ­მა ამ ყე­ფის

ცახ­ცა­ხებს, ღა­მეს უნ­და აღ­გა­ვოს

ეგ ხმა, რომ­ლი­თაც ჩემს ამ­ბავს ჰყვე­ბი.


რო­გორც სან­თე­ლი და რო­გორც ხიწ­ვი

გა­ზა­ვე­ბუ­ლი უძ­ი­რო ნაღ­ვ­ლით,

ამ ჩემს ღა­მე­ებს ან­ა­თებს ხრინ­წი

გა­თე­ნე­ბამ­დე მყე­ფა­რი ძაღ­ლის.