ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebis krebulidan
ვი­ცი, აქ ცხოვ­რობს ჩემს სი­ახ­ლო­ვეს,

ჩე­მი შემ­წეც და უნ­დო მგმო­ბა­რიც,

და ის­იც ვი­ცი, ას­ეთ ახ­ლო­ბელს,

უნ­და ვუ­წო­დო მე მე­გო­ბა­რი.


რო­გორც სა­კუ­თარ ქსელ­ში ობ­ო­ბა

ვი­ცი, ისე ვარ მეც ჩახ­ვე­უ­ლი,

მარ­ტო­ო­ბა­ზე წუხს მარ­ტო­ო­ბა, -

სველ ნი­ჟა­რა­ში სვე­ლი სხე­უ­ლი.


ვი­ცი, შრი­ა­ლებს ხე ქვე­ყა­ნა­ზე

და იშ­რი­ა­ლებს ასე დი­ლამ­დე

ვი­ცი, მზის სხი­ვებს ქა­რი გა­დას­წევს

სხვა მზე­ე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე.


ვი­ცი, სხვას უკ­ვე ბევ­რ­ჯერ ეწ­ვია

ბე­დი უაზ­რო და უარ­ე­სი,

და ცხოვ­რე­ბა რომ მთვრა­ლი ბე­ცია

მე იმ­ი­ტო­მაც მხე­დავ ამ­რე­ზილს.


ის თვი­თონ მო­ვა, თუმც შენ არ ეძ­ებ -

ცი­ლის­წა­მე­ბა და დამ­ცი­რე­ბა,

რად­გა­ნაც ბევ­რი სის­ხ­ლი ჩა­რეცხეს

ქვა­ფე­ნი­ლებ­ზე უკ­ვე წვი­მებ­მა.