მანანა ილურიძეს
ეკლესია, ხომ, ისედაც,
ცას ელაპარაკება,
მაგრამ ზარების რეკვა -
მთელი სამყაროს ორკესტრების ჯამი,
პირდაპირ ღია ფანჯრებში
მორთმეული სიტკბო -
საკონცერტო დარბაზის,
საკრავების აწყობის
და კაბაზე შიფონის ფრთების გარეშე!
როდის შექმნა ღმერთმა მუსიკა?
ადამიანამდე თუ ადამიანის შემდეგ?
ბალახი თუ ფარავდა მიწას,
სამოთხიდან ჩამოტანილი,
ვაშლები, ისევ, ქალწულებრივად
ოქროსფერები იყვნენ,
თუ კაცის ნერწყვისგან
უკვე ტკბილად აჟრიალებდათ?
ან ჯვარცმულმა შვილმა
რომ დაუძახა: - მიშველეო!
და ვერ გააგონა,
იმის მერე თუ მოიგონეს ზარები...
ადამიანს, ყოველთვის, ჭირდება
ვიღაცის გაყიდვა,
უფრო მოყვარის, ვიდრე მტრის
და ჯვარზე გაკვრა,
მაგრამ ყველა ხომ ღვთის შვილი
არ არის და ვერ იტყვის:
"ელი, ელი, ლამა საბაჰთანი"
მხოლოდ, ზარებს აქვთ ამის უფლება
მხოლოდ, ზარებს, შეიძლება ვთხოვოთ:
- გადაარჩინეთ ჩვენი სულები!
ეკლესია, ხომ, ისედაც,
ცას ელაპარაკება,
მაგრამ ზარების რეკვა -
მთელი სამყაროს ორკესტრების ჯამი,
პირდაპირ ღია ფანჯრებში
მორთმეული სიტკბო -
საკონცერტო დარბაზის,
საკრავების აწყობის
და კაბაზე შიფონის ფრთების გარეშე!
როდის შექმნა ღმერთმა მუსიკა?
ადამიანამდე თუ ადამიანის შემდეგ?
ბალახი თუ ფარავდა მიწას,
სამოთხიდან ჩამოტანილი,
ვაშლები, ისევ, ქალწულებრივად
ოქროსფერები იყვნენ,
თუ კაცის ნერწყვისგან
უკვე ტკბილად აჟრიალებდათ?
ან ჯვარცმულმა შვილმა
რომ დაუძახა: - მიშველეო!
და ვერ გააგონა,
იმის მერე თუ მოიგონეს ზარები...
ადამიანს, ყოველთვის, ჭირდება
ვიღაცის გაყიდვა,
უფრო მოყვარის, ვიდრე მტრის
და ჯვარზე გაკვრა,
მაგრამ ყველა ხომ ღვთის შვილი
არ არის და ვერ იტყვის:
"ელი, ელი, ლამა საბაჰთანი"
მხოლოდ, ზარებს აქვთ ამის უფლება
მხოლოდ, ზარებს, შეიძლება ვთხოვოთ:
- გადაარჩინეთ ჩვენი სულები!