ლია სტურუა ( ლექსების კრებულიდან )

lia sturua leqsebis krebulidan
შე­იძ­ლე­ბა, კი­დევ, კაც­მა

იფ­იქ­როს ის­ეთ მკა­ფიო სა­გან­ზე,

რო­გო­რიც გე­ო­მეტ­რიაა?

ხა­ზე­ბი და კუთხე­ე­ბი

ფუ­ძის ჩრდი­ლი­დან

წვე­ტე­ბის სი­მაღ­ლემ­დე

რო­გორ ად­ი­ან

და პო­ე­ზი­ის ბუნ­დო­ვა­ნე­ბა­ზე?

ად­რე უნ­და გა­და­ერ­ჩი­ნა ის­ი­ნი,

წარ­ღ­ვ­ნამ­დე,

სა­ნამ სის­ხ­ლის კოლ­ტე­ბი

ჩა­მო­უ­ვარ­დე­ბო­და ზაფხულს მუც­ლი­დან,

მა­ინ­ც­და­მა­ინც, რკი­ნიგ­ზის ლი­ან­დაგ­თან -

გას­რე­სი­ლი ყა­ყა­ჩო­ე­ბი...

ეს უფ­რო პო­ე­ზია არ არ­ის,

ვიდ­რე სა­და­ფის წვი­მა­ში სი­ა­რუ­ლი,

სიტყ­ვის ეს­თე­ტი­კა, მე­ტა­ფო­რე­ბი...

ღმერ­თო, არ მინ­და ამ­დე­ნი სი­ლა­მა­ზე!

მე­ში­ნია მი­სი...

მარ­თი კუთხე­ე­ბი იშ­ლე­ბი­ან

და წრე­ხა­ზებს ქმნი­ან,

რომ­ლებ­შიც მი­დის ცხოვ­რე­ბა,

ტრი­ა­ლი ღერ­ძის გარ­შე­მო,

ან ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვის, ან სის­ხ­ლის კოლ­ტის,

თუ და­უ­ბა­დე­ბე­ლი სიტყ­ვის...

ამ­დე­ნი მკვლე­ლო­ბა სი­ლა­მა­ზის გუ­ლის­თ­ვის!