ნოდარ დუმბაძე - შემოდგომის ღამე

nodar dumbadze mtvare mobrdzanda dumbadze nodar leqsebi leqsebis krebuli poezia
ცად წასული, ვეებერთელა ჭადრის ძირში ჩამჯდარი,
ჩემი ოდა იყურება ნისლიანი თვალებით,
ხრინწიანი ხმით ღიღინებს საწნახელში მაჭარი
და პარმაღზე ტაროს ფშვნაში ჭორაობენ ქალები.
დაილოცოს ჩახოხბილი, ნენას გაკეთებული...
რა სიცილი,
რა სიმღერა,
რა ცეკვები,
რა მადა...
და კედლიდან ჩამოსული ჯიხვით დაფეთებული,
კედელ-კედელ,
ღობე-ღობე
გაპარული თამადა.
გადაბმული კრიმანჭულით წაღებული ყურები,
- ნუ იპარავ, მეგობარო!
- არხეინად იყავი!..
ალიონზე სუფრის თავში წამოშლილი სტუმრები...
- ბიჭო, ერთიც დაგელია, მერე წასულიყავით.
ვხედავ, როგორ მელოდება,
ვხედავ, როგორ მიღიმის
ჩემი ოდის საკვამური,
ჩემი ოდის ყავარი
და სოფლისკენ მიმავალი დაგრეხილი ბილიკი,
როგორც ჩემი მთვრალი სტუმრის დაკარგული ქამარი.