ქალაო, შენ რო ქმარი გყავ - ქართული ხალხური პოეზია

მე ისეთს გავთლი ხისასა...
დედ-მამამ წყალზე გაგგზავნა
ველისას, არა ტყისასა;
გორი-გორ ჩამომავალმა
ნაჭაპნს თვალ გავკარ თმისასა,
«ქალ, _ გეძახ ბექის თავიდან, _
თავ მაიბრუნე, ხვთის მადლსა!»
გეძახენ და არ მამხედენ,
მიხვალ და მიჰქსოვ წინდასა,
«ცოლ შენის მეტი არ მინდა,
ვფიცავ მადლს ლაშრის ჯვრისასა!»
«არცვინ შენს მეტი მე მინდა,
მეც მზესა ვფიცავ ძმისასა,
მაგრამ ცოლს როგორ წაართმევ
ღარიბი კაცი მდიდარსა?!
დადექ, დამეხსენ, კარგო ყმავ,
არ მემეტები ხვთის მადლსა,
საწყევად ვერ გაგიმეტებ,
პირ გიგავ დილის ცისკარსა!
ეგ რო ჩემ ქმარმა გაიგოს,
ვიცი, თავს წაგჭრის იმ წამსა;
დადექ, დამეხსენ, კაი ყმავ,
გაფიცებ სახელს ხვთისასა!
ერთ წყვილ წინდაებს დაგიქსოვ,
დავუდებ ყაჭის შიბასა»...
«ერთ ცხენ მეცა მყავს, ქალაო,
მიმინოსა ჰგავ მთისასა,
დაგკარგავ, დავიკარგები,
რისხვას ავიტან ხვთისასა,
ქისტეთში გადვიკარგები,
სახელს დავირქმევ წიქასა,
ტანისამოსსაც ჩავიცვამ
ლეგლუგა ქისტურ ცხვრისასა,
ქისტეთს ციხეზე დავალპობ
მარჯვენას შენის ქმრისასა...»
«მაგას ნუ იტყვი, მოყმეო,
არ მემეტები ხვთის მადლსა!
შენ იქნებ ჩემს ქმარს ვერ იცნობ,
კაცი ღრუბელს ჰგავს ცისასა,
წვიმას ჰგავ მჭექარ-მქუხარსა,
ქარბუქს მაღალის მთისასა...
შაგიტყობს, წაგაგდებინებს
ვადასა ფრანგულისასა»