შემომეყარა ყივჩაღი - ქართული ხალხური პოეზია

შემომეყარა ყივჩაღი
საზღვარსა მუხრანისასა;
პური მთხოვა და ვაჭმიე,
ვურჩევდი თავთუხისასა;
ხორცი მთხოვა და ვაჭმიე,
ვურჩევდი ხოხობისასა;
ღვინო მთხოვა და ვასმიე,
ვურჩევდი ბადაგისასა;
ცოლი მთხოვა და ვერ მივეც,
მიმყავდა სიდედრისასა, _
ან კი ცოლს როგორ მივცემდი,
შვილსა გაზრდილსა სხვისასა!
ხელი მოჰხვია, აკოცა,
მოზიდა ნაწნავს თმისასა.
შესტირა საბრალო ქალმა:
«ვაი ცოლს ცუდის ყმისასა!»
მეც გულმა ვეღარ გამიძლო,
მოვზიდე ვადას ხმლისასა,
უმალვე იმან დამასწრო,
ელვასა ჰგვანდა ცისასა;
ახლა მე შემოვუქნიე,
ვენდე მადლს ლაშრის ჯვრისასა,
გავჭერი ცხენი და კაცი,
წვერიც ვუწვდინე ქვიშასა
არ იყო ღირსი, მოშორდა
ცქერას ნათელის მზისასა...
აქეთ მე ვკვდები, იქით _ ის,
ქალი _ წავიდა სხვისასა.