იოსებ დავითაშვილი - სისაწყლე

წყეული იყავ, სისაწყლევ,
შენში ცხოვრება ჭირია;
ჩემთვის არ არის განცხრომა,
სიმღერის ნაცვლად ვსტირია.
ერთიღა მხოლოდ მამხნევებს,
რომ შევისწავლე სტვირია;
ამას დავმღერი ჩემ შავ ბედს,
ვიდრე მომივა ძილია.
მაშინ ისვენებს ხელ-ფეხი,
მუდამ ტყავგადახდილია...
ავდგები, შრომას დავიწყებ,
მუშა ვარ, შრომა ტკბილია.
ვახსენებ მამა უფალსა,
არ ამარიდოს პირია.
ბოროტისაგან დამიცვას
და ამაშოროს ჭირია.
მოგვცეს ძმობადა ერთობა,
დაგვიფრთხოს უდროთ ძილია;
ორპირობისგან დაგვიხსნას,
მოგვცეს სულ ერთი პირია.
გვიმრავლოს ყველა მუშები,
გიორგი, თუნდა ილია;
გვქონდეს სამყოფი მამული,
სახლ;ები გვქონდეს თბილია.

1880 წ., 3 სექტემბერი,
გორი.