ჯუანშერ ტიკარაძე - ლექსების კრებულიდან

სა­ნამ გავ­ქ­რე­ბი - ღა­მის პე­პე­ლა -
სა­ნამ მცხუნ­ვა­რე ცეცხლს შე­ვეხ­ლე­ბი,
რა იქ­ნე­ბო­და წა­მით მე­ხი­ლა
ცა - გა­დახ­ს­ნი­ლი ღვთი­ურ შე­ხე­ბით.
ცის ქვეშ ქა­ლა­ქი - თეთ­რი და მშვი­დი,
გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი უც­ხო ნა­თე­ლით,
წმინ­და და სუფ­თა - თო­თო ბავ­შ­ვი­ვით
და ჯე­რაც სა­ხელ­და­უ­ნათ­ლე­ლი.
ო, ღმერ­თო, რო­გორ მინ­დო­და მა­ლე,
სა­ნამ ატყ­დე­ბა ქაჯ­თა მა­რუ­ლა,
სა­ნამ­დე ფრთე­ბის ფა­ქი­ზი კვა­ლი
კვლავ ბნელ ჰა­ერ­ში არ შე­მა­ლუ­ლა,
რომ მეთ­ქ­ვა, აი, ახ­ა­ლი მხა­რე,
შა­ვი მი­თე­ბი სა­დაც ქრე­ბი­ან,
თრთოლ­ვა­ნა­რე­ვი მი­სი სიმ­ყა­რე
ას­რუ­ლე­ბუ­ლი ოც­ნე­ბე­ბია;
რომ მზის დღე­ო­ბა წა­მით მე­ხი­ლა,
ის წა­მი მეგ­რ­ძ­ნო ღვთი­ურ არ­სე­ბით,
სა­ნამ გავ­ქ­რე­ბი - ღა­მის პე­პე­ლა -
სა­ნამ მხურ­ვა­ლე ალს შე­ვას­კ­დე­ბი.