იქნებ ვეღარ შევხვდე ვარდისფერ განთიადს,
იქნებ ვეღარ დავწვე ფერადი ოცნებით...
ჩემთან შენს სანაცვლოდ სხვა ვიღაც მოვიდა,
მე კი შევეგუე უნებურ გზნებებით....
არადა მჯეროდა -წამით შენს გარეშე
მიქადდა გაგუდვა ნაცრისფერ ელ-ფერით,
მაგრამ შევეგუე,ხედავ-შენს გარეშე
დავდივარ ჩვეულად,არც გზაზე ვეცემი....
ვერ ვხვდები-რაებს ვგრძნობ...
ვბოდავ,და მაღონებს ხვალის მოლოდინი...
იქნებ ვეღარ შევხვდე ვარდისფერ განთიადს
და ხელში შემომრჩეს ტყულად ლოდინი...
იქნებ მალე დადგეს დილა ჩემს გარეშე,
ჩემს თვალ-წარბ-წამწამებს ზეცაში ავზიდავ...
მოიწყენს სამყარო ალბათ ჩემს გარეშე,
შენ კი დედამიწა უბრალოდ ”აგიტანს”...
ტკივილი დანისლავს ნაცრისფერ წყვდიადებს,
მოიწყენს,გახმება ვარდების ბაღნარი...
სტუმრად ანგელოზი ზეცაში წამიყვანს
და შენს მოკითხვამდე სათუთად მომივლის...
ვეღარ გადავდგები დილით აივანზე,
ვერც ღამით როდესაც ვარსკვლავებს ვითვლიდი..
აღარ გამაღვიძებს სიზმრად შენი ხილვა,
აღარ დამეღლება ტკაცუნით თითები...
აღარ შემაწუხებს შენგან სიმარტოვე,
გულსაც აღარ მატკენს მორიგი ტყუილი!
ალბათ მოგინდება ჩემი გღიმება,
”ნეტავ ეცოცხლაო”-ამას კი ნუ იტყვი!!!
ხელში ჩამეფერფლა წრფელი სიყვარული,
მისით გახარების უბრალოდ მჯეროდა!
”თვალწინ ჩამიქრაო”-ამას კი ნუ იტყვი!
მსურს მუდამ ვარსკვლავად ვენთო და....
ჩემი დალალები თოკებად დაწანი,
და გაგიძღვებიან წყალს იქით ბოგირად...
ჩემი წერილები უკლებლივ მოძებნე,
ნიავ -ქარს მიეცი და უკან მომიტანს...
თუკი მოისურვებ თვალნათლივ მიხილო,
ჩემზე ოცნებები ჩემს სახეს მოგირთავს...
თუკი მოგინდება კვლავ ერთად ვირბინოთ,
წვიმას გამოყევი და ჩემთან მოგიყვანს...
თუკი მოგინდება ბავშურად ვიცეტოთ,
თეთრი გვირილების გვირგვინი დაწანი,
მერე კი თეთრ მტრედს კისერზე შეაბი
და ისიც უმალვე საჩუქარად მომიტანს,,,
თუკი მოგინდება ბავშურად ვიღელვო
კოცნები გულუხვად ტუჩებზე მომაწანი...
მერე შეიძლება გულმოსკვნით ვიტირო
ანდა გამიხარდეს-სხვაგვარად შეგიცანი...
სილას აღარ გტკიცავ ,თვალებს დაგიკოცნი...
გულში ჩაგეკვრები და ისე ვიტირებ,
რომ ამოვხეთქო ეს ბნელი ემოცია
და სითბომ მოიცვას სხეულის სიცივე......
იქნებ ვეღარ დავწვე ფერადი ოცნებით...
ჩემთან შენს სანაცვლოდ სხვა ვიღაც მოვიდა,
მე კი შევეგუე უნებურ გზნებებით....
არადა მჯეროდა -წამით შენს გარეშე
მიქადდა გაგუდვა ნაცრისფერ ელ-ფერით,
მაგრამ შევეგუე,ხედავ-შენს გარეშე
დავდივარ ჩვეულად,არც გზაზე ვეცემი....
ვერ ვხვდები-რაებს ვგრძნობ...
ვბოდავ,და მაღონებს ხვალის მოლოდინი...
იქნებ ვეღარ შევხვდე ვარდისფერ განთიადს
და ხელში შემომრჩეს ტყულად ლოდინი...
იქნებ მალე დადგეს დილა ჩემს გარეშე,
ჩემს თვალ-წარბ-წამწამებს ზეცაში ავზიდავ...
მოიწყენს სამყარო ალბათ ჩემს გარეშე,
შენ კი დედამიწა უბრალოდ ”აგიტანს”...
ტკივილი დანისლავს ნაცრისფერ წყვდიადებს,
მოიწყენს,გახმება ვარდების ბაღნარი...
სტუმრად ანგელოზი ზეცაში წამიყვანს
და შენს მოკითხვამდე სათუთად მომივლის...
ვეღარ გადავდგები დილით აივანზე,
ვერც ღამით როდესაც ვარსკვლავებს ვითვლიდი..
აღარ გამაღვიძებს სიზმრად შენი ხილვა,
აღარ დამეღლება ტკაცუნით თითები...
აღარ შემაწუხებს შენგან სიმარტოვე,
გულსაც აღარ მატკენს მორიგი ტყუილი!
ალბათ მოგინდება ჩემი გღიმება,
”ნეტავ ეცოცხლაო”-ამას კი ნუ იტყვი!!!
ხელში ჩამეფერფლა წრფელი სიყვარული,
მისით გახარების უბრალოდ მჯეროდა!
”თვალწინ ჩამიქრაო”-ამას კი ნუ იტყვი!
მსურს მუდამ ვარსკვლავად ვენთო და....
ჩემი დალალები თოკებად დაწანი,
და გაგიძღვებიან წყალს იქით ბოგირად...
ჩემი წერილები უკლებლივ მოძებნე,
ნიავ -ქარს მიეცი და უკან მომიტანს...
თუკი მოისურვებ თვალნათლივ მიხილო,
ჩემზე ოცნებები ჩემს სახეს მოგირთავს...
თუკი მოგინდება კვლავ ერთად ვირბინოთ,
წვიმას გამოყევი და ჩემთან მოგიყვანს...
თუკი მოგინდება ბავშურად ვიცეტოთ,
თეთრი გვირილების გვირგვინი დაწანი,
მერე კი თეთრ მტრედს კისერზე შეაბი
და ისიც უმალვე საჩუქარად მომიტანს,,,
თუკი მოგინდება ბავშურად ვიღელვო
კოცნები გულუხვად ტუჩებზე მომაწანი...
მერე შეიძლება გულმოსკვნით ვიტირო
ანდა გამიხარდეს-სხვაგვარად შეგიცანი...
სილას აღარ გტკიცავ ,თვალებს დაგიკოცნი...
გულში ჩაგეკვრები და ისე ვიტირებ,
რომ ამოვხეთქო ეს ბნელი ემოცია
და სითბომ მოიცვას სხეულის სიცივე......
მოგვაწოდა : თაფლო