ენვერ სალაყაია - ისევ სადღაც მივიჩქარი

ისევ სადღაც მივიჩქარი,
სულში ქარი მღელვარებს,
თოვლი მოსავს მარადისი
საოცნებო მწვერვალებს.
ბილიკები იცვლებიან
სიმაღლესთან ფარდობით,
შემოდგომას ზამთარი ცვლის,
გახსოვს?-როგორ ვდარდობდით.
ზღვის ზოლიდან გახსოვს ეს მთა?
მაშინ როგორ გვამღვრევდა,
აქ კი ზამთრის სიმკაცრეა,
ზღვა არც კი ჩანს აქედან.
ზღვა თუმც სულში პირველყოფილ
წყურვილს ისევ გვიმხედრებს,
მაგრამ ზღვას და ამ მთას შუა
ისე ვრცელი სივრცე დევს...
ვერც მოვხედავ ბილიკებით
გადახლართულ ბაღნარებს,
მხოლოდ ცრემლი იმ წარსულზე
ზოგჯერ შემაზანზარებს.
ისევ სადღაც მივიჩქარი,
ქარიც ისევ მღელვარებს,
მარადისი თოვლი მოსავთ
საოცნებო მწვერვალებს.