ბნელოდა!
და მეც ბნელ ქუჩას მივუყვები,ზანტად ვაცილებ.
მთვარის ნათებას ავერიდე, უკუნეთს ვეტრფი.
შემომეპარა სულში ბოდვა, მიბილწავს ფიქრებს,
როდის დაღამდა?....
ამ ბოდიალში ამტკივდა ტერფი.
მერე დავიწყე წუთების დათვლა, თუ მოთბინების?!
ვიღაცა მღერის და ვფიქრობ დათვრა,სევდისგან დათვრა,
და მე მაგონებს ეს ნამღერი ხმას ფარშევანგის...
(უკანასკნელი და უმანკო ფიქრებიც გაქრა.)
და მერე ვიგრძენ თითქოს, და სადღაც,
გამოღებული სარკმელიდან სუნი მცემს ბავშვის.
წარმოვიდგინე მისი ციცქნა სიზმრების ფერი
და ჩემ მკერდს ისევ მოენატრა შეხება სველი.
ბნელოდა მაინც ....ბნელოდა სულში!
ქუჩის კუთხესთან სუნთქვა მომწვდა, დამწვა კისერი
გვერდით ვიღაცამ ჩამიარა, უსახო ჩანდა.
თუმც ჩემ დეკოლტეს პატივი სცა ესროლა ფიქრი,
მას ჩემი სულის დამორჩილების თავხედური სურვილი ახლდა.
მერე რატომღაც შემაწუხა სიშიშვლემ ისე
მისი მკლავები შემოვიწყე მხრებზე ,,შალივით,,
მემძიმა რაღაც
და აღმომხდა თხოვნა მე ასე:
-ფრთხილად, სასტიკად ნუ მახევ ფიქრებს,
კაბა მაცვია მე ახალი ურითმო ისევ!
დამინდო თითქოს, მომყვა სულში, მომხვია სუნთქვა
და მის ვნებაზე გაწოლილმა ცოდვა მოვიმკე.
ღამის ნაბოდვარს დავემსგავსე ჩემი ზმანებით.
სახელს რას ვჩივი, აღარ მახსოვს მე მისი სახეც.
გაურკვევლობას დავნებდი ურცხვად...თუმცა სურვილით
დაბნელდა კიდევ, უფრო ვნებით, უფრო განცხრომით.
სულგაძარცულმა მივაბოტე ღამის კაფესთან
-დავლიოთ ერთი!-შემომძახეს
-კარგი დავლიოთ!
არც მიფიქრია ისე ხარბად, ისე მწყურვალედ
ჭიქა ჭიქაზე დავილაგე, ვცალე უმიზნოდ.
და უცაბედად ისევ მომწვდა სურნელი ბავშვის,
და თითქოს ვიგრძენ მკერდზეც მისი შეხება ძველი.
მომავლით მხდალი კვლავ ვაცილებ ქუჩას ტორტმანით. რძისგან დასვრილი გულისპირი ისევ მაქვს სველი.
რა გადამარჩენს? ღამის კოშმარით მოთელილი იმედის ფერი?
რა გადამარჩენს? იქნებ ისევ სურნელი ბავშვის!
ვერ გავიმეტებ რადგან ვიცი
ეს რძე - სიცრუის ალკოჰოლში გადარეული
უვარგისია!
ვერ გავიმეტებ....
და, დაე დარჩეს კვლავ ფერადი ბავშვის სიზმრები!
და მეც ბნელ ქუჩას მივუყვები,ზანტად ვაცილებ.
მთვარის ნათებას ავერიდე, უკუნეთს ვეტრფი.
შემომეპარა სულში ბოდვა, მიბილწავს ფიქრებს,
როდის დაღამდა?....
ამ ბოდიალში ამტკივდა ტერფი.
მერე დავიწყე წუთების დათვლა, თუ მოთბინების?!
ვიღაცა მღერის და ვფიქრობ დათვრა,სევდისგან დათვრა,
და მე მაგონებს ეს ნამღერი ხმას ფარშევანგის...
(უკანასკნელი და უმანკო ფიქრებიც გაქრა.)
და მერე ვიგრძენ თითქოს, და სადღაც,
გამოღებული სარკმელიდან სუნი მცემს ბავშვის.
წარმოვიდგინე მისი ციცქნა სიზმრების ფერი
და ჩემ მკერდს ისევ მოენატრა შეხება სველი.
ბნელოდა მაინც ....ბნელოდა სულში!
ქუჩის კუთხესთან სუნთქვა მომწვდა, დამწვა კისერი
გვერდით ვიღაცამ ჩამიარა, უსახო ჩანდა.
თუმც ჩემ დეკოლტეს პატივი სცა ესროლა ფიქრი,
მას ჩემი სულის დამორჩილების თავხედური სურვილი ახლდა.
მერე რატომღაც შემაწუხა სიშიშვლემ ისე
მისი მკლავები შემოვიწყე მხრებზე ,,შალივით,,
მემძიმა რაღაც
და აღმომხდა თხოვნა მე ასე:
-ფრთხილად, სასტიკად ნუ მახევ ფიქრებს,
კაბა მაცვია მე ახალი ურითმო ისევ!
დამინდო თითქოს, მომყვა სულში, მომხვია სუნთქვა
და მის ვნებაზე გაწოლილმა ცოდვა მოვიმკე.
ღამის ნაბოდვარს დავემსგავსე ჩემი ზმანებით.
სახელს რას ვჩივი, აღარ მახსოვს მე მისი სახეც.
გაურკვევლობას დავნებდი ურცხვად...თუმცა სურვილით
დაბნელდა კიდევ, უფრო ვნებით, უფრო განცხრომით.
სულგაძარცულმა მივაბოტე ღამის კაფესთან
-დავლიოთ ერთი!-შემომძახეს
-კარგი დავლიოთ!
არც მიფიქრია ისე ხარბად, ისე მწყურვალედ
ჭიქა ჭიქაზე დავილაგე, ვცალე უმიზნოდ.
და უცაბედად ისევ მომწვდა სურნელი ბავშვის,
და თითქოს ვიგრძენ მკერდზეც მისი შეხება ძველი.
მომავლით მხდალი კვლავ ვაცილებ ქუჩას ტორტმანით. რძისგან დასვრილი გულისპირი ისევ მაქვს სველი.
რა გადამარჩენს? ღამის კოშმარით მოთელილი იმედის ფერი?
რა გადამარჩენს? იქნებ ისევ სურნელი ბავშვის!
ვერ გავიმეტებ რადგან ვიცი
ეს რძე - სიცრუის ალკოჰოლში გადარეული
უვარგისია!
ვერ გავიმეტებ....
და, დაე დარჩეს კვლავ ფერადი ბავშვის სიზმრები!