მინიატურული პოეზია
ხალიჩას რეცხავს ციცო,
იქვე რიგდება კარტი,
ეზოში კატა ვიცნობ...
ხეზე ქანაობს მარტი.
................
ჩემს სარკმელთან
უცებ-უცებ,
შავი ღამე გაფრინდა...
მეზობელმა აივანზე
თეთრეული გაფინა.
.......................
მჭირდება სივრცე
ვაშლი რომ მივცე...
........................
დედამიწა ხელით გაფრცქვნა
ერთი ქალის ერთმა კაცმა.
.....................
ცხვირსახოცი,
ნატვრის ხე
შემეხე...
.......................
ოთახში სარკე -
სადა ვარ? - ვარკვევ...
........................
შოკოლადი ნაღებით -
ვტკბები პირის გაღებით.
(ყველა წავიდა...)
ყველა წავიდა.
მე და ჩემმა კატამ ისევ გავინაწილეთ ოთახები, ერთმანეთი და სიჩუმე.
ჩემი მოშინაურებული მარტოობა ახალ ზამთარს ელოდება.
მილიონ მეათასე სიზმარი დამეწყო...
ყველა წავიდა
(მაღალი ძაბვის ...)
მაღალი ძაბვის ელექტრო-ბოძი -
ორ ქალაქს შორის გრძელი კავშირი,
შენი ამბები შორიდან მომდის -
ქარებს მოჰყვება ყრუ და დაშლილი.
მითხრეს უშენოდ წუხს, გაცივდაო,
არ უხდებაო თბილისს ავდრები,
შენზე დარდობსო, თვალთ დააკლდაო,
ოპერის წინო მოსჭრეს ჭადრები.
მოიხარაო თბილისი წელში,
ვიღაც დათვრაო ვერაზე მითხრეს,
მე ამერია ის მთვრალი შენში
და ყველა ქუჩას შორიდან ვისმენ.
აქ წვიმებია, ალბათ გეტყოდნენ...
ჩემთვის დარჩენილ ბეღურებს ვწყემსავ,
ხშირად ვსეირნობ გრიბოედოვზე,
უშაქრო ყავას ჰო, ისევ ვერ ვსვამ...
ვწრიალებ. თითქოს ფილტვებს მაჭრიან,
ხან ზღვა თუ მაწვდის ჰაერს პეშვებით...
გზებზე ნისლები ისე დადიან,
ხანდახან ვფიქრობ, რომ შევეხები.
ვიწყენ. მოხეულ კალენდარს ვკემსავ,
შენთან ზამთარსაც პეწი აქვს, ვიცი.
მე კი სულელი ბეღურებს ვწყემსავ,
ვსველდები, ვშრები და ფანჯრებს ვიცვლი...
ხშირად მგონია დრო გზაზე ამცდა,
ხშირად ვფიქრობ, რომ მე შორს ვარ ბევრად...
თავი სხეულის ფიცრულში მაქვს და
ვიქეცი შენი ქალაქის მრევლად
(დგას სილიკონის ცა...)
დგას სილიკონის ცა
ძველ ქალაქზე,
მზის რეფლექტორებს
თიშავს ზამთარი...
ჩემი ოთახის
ფერად გრაფიტებს
ათბობს ყავა და
შენი ნამცხვარი...
(ამინდს აკლია გზა...)
ამინდს აკლია გზა,
შორს მარტოვდება დაისი...
წერო პოულობს ბავშვს
სად წაიყვანოს არ იცის...
ხალიჩას რეცხავს ციცო,
იქვე რიგდება კარტი,
ეზოში კატა ვიცნობ...
ხეზე ქანაობს მარტი.
................
ჩემს სარკმელთან
უცებ-უცებ,
შავი ღამე გაფრინდა...
მეზობელმა აივანზე
თეთრეული გაფინა.
.......................
მჭირდება სივრცე
ვაშლი რომ მივცე...
........................
დედამიწა ხელით გაფრცქვნა
ერთი ქალის ერთმა კაცმა.
.....................
ცხვირსახოცი,
ნატვრის ხე
შემეხე...
.......................
ოთახში სარკე -
სადა ვარ? - ვარკვევ...
........................
შოკოლადი ნაღებით -
ვტკბები პირის გაღებით.
(ყველა წავიდა...)
ყველა წავიდა.
მე და ჩემმა კატამ ისევ გავინაწილეთ ოთახები, ერთმანეთი და სიჩუმე.
ჩემი მოშინაურებული მარტოობა ახალ ზამთარს ელოდება.
მილიონ მეათასე სიზმარი დამეწყო...
ყველა წავიდა
(მაღალი ძაბვის ...)
მაღალი ძაბვის ელექტრო-ბოძი -
ორ ქალაქს შორის გრძელი კავშირი,
შენი ამბები შორიდან მომდის -
ქარებს მოჰყვება ყრუ და დაშლილი.
მითხრეს უშენოდ წუხს, გაცივდაო,
არ უხდებაო თბილისს ავდრები,
შენზე დარდობსო, თვალთ დააკლდაო,
ოპერის წინო მოსჭრეს ჭადრები.
მოიხარაო თბილისი წელში,
ვიღაც დათვრაო ვერაზე მითხრეს,
მე ამერია ის მთვრალი შენში
და ყველა ქუჩას შორიდან ვისმენ.
აქ წვიმებია, ალბათ გეტყოდნენ...
ჩემთვის დარჩენილ ბეღურებს ვწყემსავ,
ხშირად ვსეირნობ გრიბოედოვზე,
უშაქრო ყავას ჰო, ისევ ვერ ვსვამ...
ვწრიალებ. თითქოს ფილტვებს მაჭრიან,
ხან ზღვა თუ მაწვდის ჰაერს პეშვებით...
გზებზე ნისლები ისე დადიან,
ხანდახან ვფიქრობ, რომ შევეხები.
ვიწყენ. მოხეულ კალენდარს ვკემსავ,
შენთან ზამთარსაც პეწი აქვს, ვიცი.
მე კი სულელი ბეღურებს ვწყემსავ,
ვსველდები, ვშრები და ფანჯრებს ვიცვლი...
ხშირად მგონია დრო გზაზე ამცდა,
ხშირად ვფიქრობ, რომ მე შორს ვარ ბევრად...
თავი სხეულის ფიცრულში მაქვს და
ვიქეცი შენი ქალაქის მრევლად
(დგას სილიკონის ცა...)
დგას სილიკონის ცა
ძველ ქალაქზე,
მზის რეფლექტორებს
თიშავს ზამთარი...
ჩემი ოთახის
ფერად გრაფიტებს
ათბობს ყავა და
შენი ნამცხვარი...
(ამინდს აკლია გზა...)
ამინდს აკლია გზა,
შორს მარტოვდება დაისი...
წერო პოულობს ბავშვს
სად წაიყვანოს არ იცის...