დახურულ კარს მიღმა
ნაზი შამანაურს
მოჭრილი ხელის თითები მტკივა,
რომ ვერ ვწერ უფრო ამიტომ და
თეთრ ხალათს ვერჩი -
გასულ კვირას გადამაცვეს ძალით და მერე ამატირეს,
მაჩვენეს მორგი,
ლურჯი არიების მთელი დასტა.
არ გჯერა ვიცი, არ მიჯერებ სიმართლეს არცერთს -
მე, ვინც ვერ გასცდა,
ვერ გადაახტა საკუთარ თავს და
რამდენიმე კედელს კაწრავს. ცარცის
გემო აქვს ყველა წვნიანს აქ, ამ კედლებში -
აღარასოდეს დაუკრავენ ბოშები ტანგოს,
მე თვალებსმიღმა მითენდება და ვიცი არც კი
როდის დაიწყებს ფანჯრის რაფებზე
შემოდგომა ფოთლების ჯვარცმას.
კვირაში ერთხელ მიზოგავენ ჰაერს და ზეცას,
არ წვიმდეს ღმერთო, თავსხმა მაინც არ იყოს იქნებ
ცივი კარი რომ გაიღება გამოთბეს სული.
ჩემი ოთახის მინიმა
ჩემი ხელებით დავუხუჭე თვალები ჩამრთველს;
გარეთ ბარდნის და ჩემს ოთახში არის სიბნელე;
ჰაერში ვფანტავ ჰალოგენის ქაოსურ ფიქრებს,
ყოველ დილით ან ყოველ ღამით, შენ, რომ მიმხედრებ.
დილიდან ზამთრამდე
მარსელი, ძველ პორტთან დავსახლდი, სიჩუმე მე თვითონ მბეზრდება;
დილიდან თავნებობდა ოკეანე და მერე, ბედს დანებდა;
შუადღე - ჩამოცხა, ვისვენებ ნაპირზე ჩაძირულ ხომალდთან;
საღამო-ჭრიალებს კარი და ვსაუბრობ ნიავის გამებთან;
ზაფხული-მეთევზემ შეღებულ საყელოს თვალიც კი დაადგა;
ნესტია, აცივდა... თვე არის, სხვა ფერი გადაჰკრავთ გემბანებს;
გათოვდა, თეთრია სიჩუმეს ჩვეული, მოლურჯო დარაბა;
აპრილი-ლოდინი გამოთბა, კვირტები დასკდომას ბედავენ;
იწყება თავიდან... გიყვები თუ როგორ მბეზრდება სიჩუმე,
მარტო ვარ, ყოველდღე ვხატავ და გადამაქვს ტკივილი დილამდე;
შუადღე- ცა ისე ლურჯია, რომ დაუფიქრებლად ვიჩუქე;
ღამდება- დავხურე კარი და სხეული საწოლზე მივაგდე;
ვერ ვთბები, წვიმებმა არ მკითხეს, რანდევუ გადადეს ზამთრამდე;
შობაა, მხრებზე მაქვს პლედი და წინდები ჰკიდია კედლებზე
და ვიდრე მე ნებას დავრთავდე გაზაფხულს ხასიათს ზაფრავდეს...
ზაფხული-ვბრაზდები, თავისას არ იშლის ისევ ის მეთევზე.
რაც უფრო ადვილია
ვიცი, სიგიჟეა გაგიჟება, მაგრამ გავგიჟდები;
ახლა ღამეა და ცაზე ღრუბლები, რომ აჭრილია
წვიმას მოასწავებს. მე კი, ქოლგა დამრჩა საყიდელი...
ხოდა დავსველდები!
მერე, ჩაის დავლევ, რომ გადამიაროს გაციებამ
და გადავირევი, რადგან გადარევაც ადვილია,
რადგან მენატრება შენი ჩემი სახლთან მიცილება...
ხოდა მახსენდები
როცა სიცივეა და სახურავიდან წვიმა ჟონავს;
მალე გათენდება, ძილი ფიქრადაც არ გამივლია,
ალბათ, დილიდანვე შევაკეთებ კუთხის ჟოლობს,
რომ აღარ მახსოვდე და
ქოლგაც აღარ დამრჩეს საყიდელი.
როცა მაისი იყო
დასველდი გუშინ ან გუშინწინ, არ მახსოვს ზუსტად;
მაისია და გაიბზარა ზეცა ელვებით;
გავარვარებულს, ცივი ხელით გიგრილებს შუბლს და
მგონია, შუბლთან შენს ფიქრებს რომ გადავეყრები.
სანამ ჩაგთვლემდეს, შენს საწოლთან ვზივარ და გისმენ.
თვალებში სევდა სადაცაა გადმოგევსება,
ჰაერში ვიჭერ ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოთქმულ რითმებს,
დროდადრო სუნთქავ, მერე ისევ ბოდავ ლექსებად.
ჯიუტი ბწკარი თერმომეტრზე უმატებს სიგრძეს,
დღეა მეორე, გაყინულ ხელებს სიჩუმით მითბობ.
თვალებმა, ვხვდები, წუთის წინ, რომ ვერაფრით მიგრძნეს,
ვერაფერს ვხვდები (ასე მინდა) ვერაფერს ვითომ...
და მე მაისში, აღარასდროს მახარებს წვიმა!..
რაც ვერ გითხარი
შენ ცას იშენებ და მე კიდევ არ მყოფნის სამყარო,
ვერსად ვერ დავტიე შენი ნაჩუქარი ფრაზები,
მინდა ამ სახლიდან ყველა სულიერი გავყარო,
შენს ადგილს იკავებს ყველა და ამიტომ ვბრაზდები.
დადიხარ ახლა და ყელზე გეტმასნება სიმშვიდე,
ცა ისე ახლოა, რომ ცალი ხელითაც მისწვდები;
მე კიდევ სახლისთვის ფერადი ფარდები ვიყიდე,
ტილო მოვქარგე და სულ მთლად დავიჩხვლიტე თითები.
ჩემი წერილების ნაცვლად აღსარებას კითხულობ,
წვერი გაქვს გრძელი და დაბლა დაგიშვია კალთები;
გეკითხებიან და ამბობ, რომ ცოდვილი ბერი ხარ;
სახლში მაკლიხარ და მერე უშენობით ვღამდები.
შენ ცას იშენებ და მე კიდევ არ მყოფნის სამყარო...
ზაფხული ჭალაში
მაყვლით მოსვრილ ტუჩებს დაგიკოცნის გოგო
გადაღმა სოფლიდან, ბილიკს მოყოლილი ბიჭი;
ჭალამდე გრძელი გზით მიგაცილებს ,სადაც
მოხუცი ბაბუა, უკვე რა ხანია გიცდის.
წისქვილთან, კაკლის და ხასხასა რთხმელების ჩეროში
ხველებით აბოლებს უფილტრო და ბოლო პაპიროზს;
მაყვლებმა მოუწყვეს შენს გრძნობებს პირველი დებოში
ზაფხული ჭალაში-სიმორცხვე საცაა გატირებს.
თვალები მოგსდევენ, ღელის გადატოპავ კენჭებს,
თმაც ჩამოგეშალა, კაბის გისველდება ბოლო.
გადაღმა სოფლიდან ბილიკს მოყოლილი ბიჭი,
მაყვლიან ტუჩებს ხარბად დაგიკოცნის გოგო.
ფიქრები მერჩიან
ასეა, ხანდახან ვკამათობ მუზებთან,
უარვყობ ცხოვრების განაჩენს,
უცნაურია, რომ ქუჩაში ვერ მცნობენ
არადა საოცრად მოვგავარ მამაჩემს.
ხანდახან ფიქრები თავისით მერჩიან,
სიტყვებმა ამბოხი მომიწყეს ათასჯერ,
პირველად ანდრია მეყოლება და
მწვანეთვალება გოგოსაც გავაჩენ.
ასე გავბევრდებით შვილების ლოდინით,
თუ ჩამეხუტები და არსად გამიშვებ,
მერე. თავმომწონე, ყოჩაღი ცოლივით
შენს აივანზე დავბერტყავ ბალიშებს.
მეტი სითბო
როცა გადავწყვიტე სიცივე გამეთბო
და მზის მოსატანად ზეცაში ავედი,
კარიბჭეს შევხედე, ჩემში გავიფიქრე-
რა გავჩნდი ასეთი ურცხვი და თავხედი,
რომ ჩემი ტალახი ზეცამდე ავზიდე,
შევბღალე სილურჯე, ლაჟვარდი უბრალო-
შენ მაინც შემინდე ცოდვები, უფალო.
მიწამ დამიმისა, გულში გიხუტებო,
არადა, მზის გვერდით მინდოდა სავანე,
მზეო, გამითბე სიცივე
და შენს შორიახლოს, კუთხეში დამმალე.
მირაჟი
მატარებელი მოადგა სადგურს,
გადაჭრა გემმა ნისლის ტალღები
და ესალმება ცისფერ ალბიონს
მზისფერი ლანდი ფერიცვალების.
ამღვრეულ ტალღებს აკრთობს ხარხარი
გადარეული ზღვისფერ ალქაჯთა;
გადაუარა თითმა როიალს
და ყველაფერი ერთად გაქვავდა.
გაქვავდა ფიქრი და იალქნები,
არ უწვიმია-ისე დასველდა,
დასველდა თეთრი ბაირაღები.
დამძიმდა ფლეგმით აზრი ქართველთა.
მოადგა სადგურს მატარებელი...
აღარ მეფიქრები
თვალები დამეხრჩო მე შენი ყურებით
წყვდიადმა მოწველა მთვარის განათება
მე შენზე ავხორცი ფიქრები დამწამეს
ოცნების მოგონილმა ბოროტმა მანქანებმა.
და ახლა კვამლმოდებულ ღრუბლებს ვუთვალთვალებ,
გეძებ, იარები იქნებ შენც მათ შორის
ჯერ არშეუღლებულ ქმარს გამყარეს,
უკვე დაკარგული შენი ცოლი.
მტვერიან ჩემს შარაგზას გავუყევი
ამჯერად თვითონ გაქრა მთვარე წყვდიადებში,
ნუ მეძებ, მე უკვე დაგეკარგე
საბირკეს კლდის პირას, ლიანებში.
კიკნაძე ანანე - Kiknadze Anane
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%