სიტყვა როგორც ბრძოლის ველი
ამდენი გათქმული ნიშანი
საიდუმლო სერობის ამდენი დაშლილი პერსპექტივა
ამდენი გადაჭრილი ხე
და ამდენი გადამფრენი ფრინველი
ამდენი სხვის სიზმარში გაღვიძებული ჩემი შიში
და ამდენი სხვისი შიში ჩემს სიზმარში
ამდენი გამოწვდილი ვაშლი
და ამდენი დაცურებული ფეხი
ამდენი დაცურებული ფეხი
და ამდენი გახელილი თვალი
ამდენი გახელილი თვალი
და ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
და ამდენი დიფუზია
ამდენი დიფუზია
და ამდენი დაღვრილი ღვინო
ამდენი დაღვრილი ღვინო
და ამდენი დამწვარი წიგნი
ამდენი დამწვარი წიგნი
და ამდენი თავისუფალი ქვა
ამდენი თავისუფალი ქვა
და ამდენი ფარგალი და თავისქალა
ამდენი ფარგალი და თავისქალა
და ამდენი გველეშაპი
ამდენი გველეშაპი
და მის მუცელში მძინარე ამდენი გმირი
ამდენი გმირი
და ამდენი მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათაშინა
წმიდა იყავნ სახელი შენი
მოვედინ სუფევა შენი
იყავნ ნება შენი
ვითარცა ცათა შინა
ეგრეცა ქვეყანასა ზედა
ამდენი დაჭრილი და მომაკვდავი ჩვენ
როცა დაუსრულებლივ გამოვდივართ
როცა ყოველწამიერ გამოვდივართ
როცა ვერადავერ გამოვდივართ
ჩვენი სიტყვიდან
წარსულის უარყოფა
ის ვინც არსადაა, არავინაა.
მარი ლუიზე კაშნიცი
ჩვენ ვაკვირდებოდით მათ ფრთხილ
და გამოზომილ მოძრაობებს
მიმართულს ერთმანეთისაკენ
მიმართულს ერთმანეთში მოძრავი საკუთარი თავისაკენ
ამ მოძრაობის უარყოფისაკენ
და ვამბობდით:
აი ჩვენ გადავიქეცით რვაფეხად
ჩვენ ორივე გადავიქეცით სიბნელეში მცურავ რვაფეხად
მთელი სამყარო გადაიქცა რვაფეხად
და ჩვენ ვამბობდით რომ ღმერთი არის რვაფეხა
რომ ღმერთი არის შიში
და რომ ჩვენ გამუდმებით მივიწევთ შიშისაკენ
რომ ჩვენ ახლაც მივიწევთ შიშისაკენ
და აღვნიშნავდით რომ მოძრაობა შიშისაკენ უკვე არის შიში
და რომ ღმერთი შიშისაკენ მოძრაობაა
და აღვნიშნავდით როგორ მოიწევდნენ ისინი
ნებისმიერი განვლილი წამიდან
ამ წამის გამეორების შეუძლებლობიდან
თავად ამ შეუძლებლობის გააზრებიდან
და მისი უცვლელი ხარისხიდან
და გვიამბობდნენ იმაზე
რისი მნიშვნელობაც ჩვენთვის ცნობილი იყო
და რასაც მუდამ ვხედავდით
როგორც მათი უცოდველი სიზმრების გამართლებას
როგორც სიბნელიდან მომავალთა მწუხარე თაობების ტკივილებს
რომ ჩვენი გულებიდან ამოსული უთოები
გადაიფრენდნენ უწყლო უდაბნოებს
და იპოვნიდნენ მათი სახეებისა და ხელების
მივიწყებულ კონტურებს
მათ მოძრაობას სინათლისაკენ
როგორც შინაარსიდან გამოსვლის ყველა ხელახალ მცდელობას
მნიშვნელობათა სისხლიან ველზე
გამოგონილ დანაშაულთა გარემოცვაში
წერას წყალში ჩაძირვის სიზმარეულ შეგრძნებაზე
ან ერთმანეთის გვერდით ხანგრძლივ წოლაზე
ერთმანეთის მიმართულებით განხორციელებულ ძვრებზე
ერთმანეთში დატოვებულ შეხებებზე
როცა ისინი განუწყვეტლივ იცვლიდნენ
საკუთარ ადგილმდებარეობას
შეშლილობასთან მიმართებაში
და გვაგონებდნენ იმ მათემატიკურ გრაფიკს
რომელიც გამუდმებით უახლოვდება ნოლს
მაგრამ ვერასოდეს ხდება ის
და გვაგონებდნენ ზამთრის ძილში მყოფ ქალაქებს
და მათში ჩაკარგულ ჩვენს საათობით
კინოს სახლთან დგომებს
და გაზეთის ნამწვავებზე გამთბარ ხელებს
და საუბარს რომ ისინი გადარჩებიან
რომ ისინი აუცილებლად გადარჩებიან
მათი არ შემდგარი მოქმედებები ხვალინდელში მოძრავი მათი სუსტი სხეულები
გამოსვლა
სახლის არარსებობა
არარსებულ სახლში
ცხოვრების არარსებობა
არარსებული ცხოვრებისგან
გაქცევის არარსებობა
არარსებული გაქცევით
ტკბობის არარსებობა
არარსებულ ტკბობაში
დანაშულის არარსებობა
არარსებული დანაშაულის
სასჯელის არარსებობა
გვაიძულებს ჩვენ,
გვეღვიძებოდეს ყოველღამით
ქუჩიდან მომავალ ხმაურზე,
ჩვენივე მარტოსულობის სიბნელეში გახვეულებს
და გვეშინოდეს უმიზეზოდ.
ამდენი გათქმული ნიშანი
საიდუმლო სერობის ამდენი დაშლილი პერსპექტივა
ამდენი გადაჭრილი ხე
და ამდენი გადამფრენი ფრინველი
ამდენი სხვის სიზმარში გაღვიძებული ჩემი შიში
და ამდენი სხვისი შიში ჩემს სიზმარში
ამდენი გამოწვდილი ვაშლი
და ამდენი დაცურებული ფეხი
ამდენი დაცურებული ფეხი
და ამდენი გახელილი თვალი
ამდენი გახელილი თვალი
და ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
და ამდენი დიფუზია
ამდენი დიფუზია
და ამდენი დაღვრილი ღვინო
ამდენი დაღვრილი ღვინო
და ამდენი დამწვარი წიგნი
ამდენი დამწვარი წიგნი
და ამდენი თავისუფალი ქვა
ამდენი თავისუფალი ქვა
და ამდენი ფარგალი და თავისქალა
ამდენი ფარგალი და თავისქალა
და ამდენი გველეშაპი
ამდენი გველეშაპი
და მის მუცელში მძინარე ამდენი გმირი
ამდენი გმირი
და ამდენი მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათაშინა
წმიდა იყავნ სახელი შენი
მოვედინ სუფევა შენი
იყავნ ნება შენი
ვითარცა ცათა შინა
ეგრეცა ქვეყანასა ზედა
ამდენი დაჭრილი და მომაკვდავი ჩვენ
როცა დაუსრულებლივ გამოვდივართ
როცა ყოველწამიერ გამოვდივართ
როცა ვერადავერ გამოვდივართ
ჩვენი სიტყვიდან
წარსულის უარყოფა
ის ვინც არსადაა, არავინაა.
მარი ლუიზე კაშნიცი
ჩვენ ვაკვირდებოდით მათ ფრთხილ
და გამოზომილ მოძრაობებს
მიმართულს ერთმანეთისაკენ
მიმართულს ერთმანეთში მოძრავი საკუთარი თავისაკენ
ამ მოძრაობის უარყოფისაკენ
და ვამბობდით:
აი ჩვენ გადავიქეცით რვაფეხად
ჩვენ ორივე გადავიქეცით სიბნელეში მცურავ რვაფეხად
მთელი სამყარო გადაიქცა რვაფეხად
და ჩვენ ვამბობდით რომ ღმერთი არის რვაფეხა
რომ ღმერთი არის შიში
და რომ ჩვენ გამუდმებით მივიწევთ შიშისაკენ
რომ ჩვენ ახლაც მივიწევთ შიშისაკენ
და აღვნიშნავდით რომ მოძრაობა შიშისაკენ უკვე არის შიში
და რომ ღმერთი შიშისაკენ მოძრაობაა
და აღვნიშნავდით როგორ მოიწევდნენ ისინი
ნებისმიერი განვლილი წამიდან
ამ წამის გამეორების შეუძლებლობიდან
თავად ამ შეუძლებლობის გააზრებიდან
და მისი უცვლელი ხარისხიდან
და გვიამბობდნენ იმაზე
რისი მნიშვნელობაც ჩვენთვის ცნობილი იყო
და რასაც მუდამ ვხედავდით
როგორც მათი უცოდველი სიზმრების გამართლებას
როგორც სიბნელიდან მომავალთა მწუხარე თაობების ტკივილებს
რომ ჩვენი გულებიდან ამოსული უთოები
გადაიფრენდნენ უწყლო უდაბნოებს
და იპოვნიდნენ მათი სახეებისა და ხელების
მივიწყებულ კონტურებს
მათ მოძრაობას სინათლისაკენ
როგორც შინაარსიდან გამოსვლის ყველა ხელახალ მცდელობას
მნიშვნელობათა სისხლიან ველზე
გამოგონილ დანაშაულთა გარემოცვაში
წერას წყალში ჩაძირვის სიზმარეულ შეგრძნებაზე
ან ერთმანეთის გვერდით ხანგრძლივ წოლაზე
ერთმანეთის მიმართულებით განხორციელებულ ძვრებზე
ერთმანეთში დატოვებულ შეხებებზე
როცა ისინი განუწყვეტლივ იცვლიდნენ
საკუთარ ადგილმდებარეობას
შეშლილობასთან მიმართებაში
და გვაგონებდნენ იმ მათემატიკურ გრაფიკს
რომელიც გამუდმებით უახლოვდება ნოლს
მაგრამ ვერასოდეს ხდება ის
და გვაგონებდნენ ზამთრის ძილში მყოფ ქალაქებს
და მათში ჩაკარგულ ჩვენს საათობით
კინოს სახლთან დგომებს
და გაზეთის ნამწვავებზე გამთბარ ხელებს
და საუბარს რომ ისინი გადარჩებიან
რომ ისინი აუცილებლად გადარჩებიან
მათი არ შემდგარი მოქმედებები ხვალინდელში მოძრავი მათი სუსტი სხეულები
გამოსვლა
სახლის არარსებობა
არარსებულ სახლში
ცხოვრების არარსებობა
არარსებული ცხოვრებისგან
გაქცევის არარსებობა
არარსებული გაქცევით
ტკბობის არარსებობა
არარსებულ ტკბობაში
დანაშულის არარსებობა
არარსებული დანაშაულის
სასჯელის არარსებობა
გვაიძულებს ჩვენ,
გვეღვიძებოდეს ყოველღამით
ქუჩიდან მომავალ ხმაურზე,
ჩვენივე მარტოსულობის სიბნელეში გახვეულებს
და გვეშინოდეს უმიზეზოდ.