ამონარიდები პაულო კოელიოს რომანი "ზაჰირი"–დან

ნამდვილი მეგობრები ლხინის დროს გიდგებიან გვერდით, გამარჯვებები უხარიათ, სიხარულში არ გტოვებენ, ყალბი მეგობრები კი მხოლოდ გასაჭირში ჩნდებიან, საოცრად მოწყენილ, ”სოლიდარობის” გამომსახველ სახეებს მიიწებებენ და ხვდები, რომ შენი ტკივილი მათთვის თავიანთი უჟმური ცხოვრების მალამოა და მეტი არაფერი.


”მოკვდა, მაშინ, როცა ცოცხალი იყო!” უაზრობაა! მაგრამ მე მართლა ვიცნობდი ისეთ ადამიანებს, რომლებიც სიცოცხლეშივე მკვდრები იყვნენ; მკვდრები მუშაობდნენ, ჭამდნენ და საპატიო სოციალური მდგომარეობა ჰქონდათ. ავტომატურად მოქმედებდნენ, ვერ ტკბებოდნენ ჯადოსნური წუთებით, ახალ დღეს რომ მოაქვს. ცხოვრების სასწაულებზე არასოდეს ფიქრობდნენ და ვერ ხვდებოდნენ, რომ მომდევნო წამი, შესაძლოა, ცხოვრების უკანასკნელი წამიც ყოფილიყო.


ყოველთვის ვიცით, რომ ცხოვრების ფუნდამენტურ შეკითხვებს პასუხი არასოდეს გაეცემა, თუმცა კი შეჩერების უფლება არა გვაქვს. წინ უნდა ვიაროთ! დააფასე შენი დრო ამ პატარა დედამიწაზე!