ზვიად კეჭაყმაძე - მაინც...

მე ცას გადავხურავ ჩალით,
გულსაც გადაგიშლი, ბრმად...
თუ მთხოვ,
შევჩერდები წამით...
ერთად გავაგრძელოთ გზა...

ცაში სიყვარულისფერი -
ქარი,
აფრიალებს ფიქრებს...
ჩუმად,
მარტოსული ვმღერი...
ვცდილობ გაგაგონო, იქნებ...

შენსკენ გამოვყვები წვიმას,
გზაში აგარიდებ ნისლებს...
ნუ მთხოვ,
რაც არ მიყვარს, იმას...
მთხოვე, სიყვარული ისევ...

ახლა, შემოდგომის ქარი,
ქუჩას ეფერება, მარტო...
ალბათ,
შენი ბრალი არის...
მე რომ,
ცაში ფრენას ვნატრობ...

მე ქარს გამოვატან შენთან,
ფიქრებს -
სევდანარევ ღიმილს...
ნუ მთხოვ,
გადავიქცე ღმერთად...
მე ხომ უშენობა მიმძიმს...

ხედავ?
დამივიწყე სულაც...
დღე კი,
ეხეთქება კედლებს...
მე ცა მეგებება, მტრულად...
მე კი,
ცის გარეშე ვერ ვძლებ...

ქარი,
წარსულივით ბღავის...
და მე,
ვეფერები სივრცეს...
თუმცა,
არ გიყვარვარ, მაინც...
მე გულს ოცნებები მივსებს..