ზვიად კეჭაყმაძე - წვი – მა...

წვიმა –
ლექსებად მოდის...
ღამე –
ბავშვივით ტირის...
შენ, ვერ იხსენებ როდის...
მე კი, ხელახლა ვყვირი...

სევდა –
ასველებს წამებს
და ოცნებებად ცვივა...
თვალებს მილულავს ღამე,
სიზმრებად მოვა წვიმა...

წვიმა –
ქალივით მორცხვობს,
დაღლილი მთვარე ჩადის...
როცა ვიყავი უცხო,
შენში,
სიყვარულს ვრგავდი...

ღამე -
გულივით ფეთქავს
და სიყვარულით მავსებს...
მინდოდა შენთვის მეთქვა:
ცაა ფიქრებით სავსე...

ვიცი
რომ მეტყვის სათქმელს...
ღამე, უზომოდ მრუში...
წვიმას გავუღებ სარკმელს
და შემოვუშვებ გულში...

სევდა
მჩვევია თითქოს
წვიმაც მისველებს ფიქრებს...
შენგან -
სიყვარულს ვითხოვ...
გთხოვ, დამიბრუნდე იქნებ.