ცივ საწოლში ძველ სიყვარულს სძინავს,
ღამე, სადღაც გაპარულა მთვარე,
დღეს ის ქალი, ნუთუ აღარ გიყვარს?
შენ რომ სევდა ჩამოაცვი ტანზე.
სიჩუმეა... ჩუმად არის, ღმერთიც,
დამშრალია ქალის ცრემლიც წმინდა,
ფეხაკრეფით ბნელ წარსულში შედის,
გაიხსენებს,რომ იმ დღესაც წვიმდა.
ისევ წვიმა... წამოდგება ფრთხილად,
გაიხურავს კარებს ანჯამაყრილს,
მხოლოდ ფიქრობს, გააჩეროს წვიმა
და ეზოში მიმოაბნევს მარილს.
ნანა სელეპანოვა - ის ქალი
⏱️ 1 წთ.
👁️ 7
100%