აი ია
აი ია, აი თითი,
კითხვას ვსწავლობ, დღეებს ვითვლი,
მინდა, მალე წავიკითხო
ჩემი საყვარელი წიგნი.
დედიკომ თქვა: დავიღალე
ზღაპრების და ლექსის კითხვით,
მე კი ისე ვერ ვიძინებ,
თუ არ წავიკითხე წიგნი.
აი ია, აი თითი,
უკვე ცოტა წერაც ვიცი,
თეთრ ფურცელზე დავასკუპე
სიტყვა ონავარი ჩიტი.
აი ია, აი თითა,
ლექსს დავუწერ, ვინც კი მიყვარს,
და ძილის წინ ჩემს თოჯინას
ზღაპრის ნაცვლად წავუკითხავ.
ობობა ბაბაჭუა
უსაქმურმა ბაბაჭუამ
ქსოვა იცის აჩა–ბაჩა,
ერთი ძაფი ალთას მიდის,
ერთი ძაფი მიდის ბალთას.
ბუტერბროდებს ბებო აჭმევს,
თმას უვარცხნის, ტანზე აცმევს,
ბოდიში და ღამღამობით
ქოთანზეც კი ბებო აჯენს.
ან ძინავს და კოტრიალობს,
ან უაზროდ ბორიალობს.
ერთხელ ბებოს აწყენინა,
ღამით თავი აძებნინა,
თვითონ კარის მეზობელთან
ჭორაობდა არხეინად.
ბებო ძლიერ გაუჯავრდა,
ხან ახტა და ხანაც დახტა,
მერე აბგა მოიკიდა,
მეგობართან გადაბარგდა.
დარჩა მარტო ბაბაჭუა,
მშიერია, რა თქმა უნდა.
აბლაბუდა ჩამოქსოვა,
აჩა–ბაჩა, აბდა–უბდა.
ბევრს ეცადა, როგორ არა,
ასეც ხლართა, ისეც ხლართა,
მაგრამ მაინც ბუზის ნაცვლად
ქსელში თვითონ გაიხლართა.
...ახლაც იქ ზის, ბებოს ელის,
ის თუ არა, ვინ უშველის?!
კაჭკაჭები
სუფრასშლიან კაჭკაჭები,
დაუცხვიათ მაჭკატები,
მგონი, გოგოს ათხოვებენ,
გამოუჩნდათ მაჭანკლები.
- რა ნისკარტი, რა თვალები,
რა ფრთები და რა ტან-ფეხი! -
კაჭკაჭელას სილამაზით
აღფრთოვანდნენ მაჭანკლები.
გაშლილ სუფრას შემოუსხდნენ,
სადღა არის მაჭკატები?!
საპატარძლოს შეუსანსლავს,
მყისვე მიხვდნენ კაჭკაჭები.
- ვის რად უნდა ღორმუცელა? -
აბობოქრდნენ მაჭანკლები,
სულ არ დარდობს კაჭკაჭელა,
ხომ მიირთვა მაჭკატები?!
მფრინავი ცუგა
სანსლი-სუნსლი, სანსლი-სუნსლი,
გადასანსლა ცუგამ ბუშტი,
ბუშტი იყო გაბერილი!
თქვენ გეგონათ დაჩუტული?
სულ ერთ წამში, ჩვენი ცუგა
კარუსელს და ეზოს აცდა,
და წითელი ბუშტის ნაცვლად
მაღლა-მაღლა აფარფატდა!
ჯერ აივანს წამოედო,
ანას ბებო ფენდა სარეცხს,
წაუვიდა ლამის გული
საწყალს ცუგას დანახვაზე.
მერე ღია ფანჯარაში
შეფრინდა და გაიჭედა,
დაინახა ლუკას დედამ,
მაგრამ არც კი დაიჯერა!
მერე ხისკენ გადაფრინდა
ყვავის ბუდეს გადახედა,
შიშისაგან შავი ყვავი
სულ თოვლივით გადათეთრდა!
მერე მოხვდა სახურავზე,
ესღა აკლდათ ახლა კატებს!
ცუგა ფრენსო და ელდისგან
ქათმებივით აკაკანდნენ!
მერე ცისკენ აიწია
ჩიტებს გვერდი აუარა,
ჩიტს ეგონა დიდი კოღო
და ნისკარტი მარდად ჩაჰკრა.
ჩაიფუშა ჩვენი ცუგა
და ეზოში ჩამოვარდა,
იმედია, ამის მერე
ბუშტებს აღარ გადაყლაპავს!
ბაწკი-ბუწკი
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
იჩხვლიტება წაბლის ბუძგი,
სულ ბუზღუნებს:
- ნეტავ რით მჯობს
ის ჩხვლეტია ზღარბი-ზღურბი.
ეკლები მაქვს უფრო კარგი,
თანაც მუცლით დამაქვს წაბლი!
იბერება,
იბრიქება
და ამდენი ბაქი-ბუქით,
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
დაბლა გაადინა ბუთქი!
წაბლი ცალკე გადაგორდა,
ცალკე დარჩა წაბლის ბუძგი.
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
მოკუსკუსებს ზღარბი-ზღურბი,
დაინახა, გზაზე გდია
აქეთ წაბლი, იქით ბუძგი,
წაბლი ჩადო ზურგჩანთაში,
ბუძგი დარჩა გაბუსხული.
ერთი ბეწო წვეთი
ცხრათვალა მზეს დაბადების დღე აქვს,
ხუმრობაა? გახდა დიდი გოგო,
გამოუცხო ცამ ნისლების ტორტი
და ღრუბლების ბეზეებით მორთო.
მოშხაპუნდა ქალბატონი წვიმა,
მოიყვანა ერთი ბეწო წვეთი,
შემოუსხდნენ მეგობრები სუფრას,
მზე ხალისობს, მზე იცინის, მღერის.
ვერ ისვენებს ერთი ბეწო წვეთი,
ტკბილეულსაც ვერ აშორებს თვალებს,
სულ შესანსლა ღრუბლის ბეზეები
სანამ ტორტზე დაანთებდნენ სანთლებს.
ღრუბლები
თამაშობენ ღრუბლები,
ონავარი ტყუპები,
გორაობენ ცაში,
ცაა მათი სახლი.
ქუხქუხებენ, ჭექენ,
და ქვეყანა შეძრეს!
ამ დროს დედაც მოვიდა,
ბრაზისაგან იკივლა,
ონავარი ტყუპები
ელვის ჯოხით მიტყიპა.
წკაპ-წკუპ, წკაპ-წკუპ,
წვეთები ეცემიან გუბეში,
თქვენ გგონიათ, გაწვიმდა?
ღრიალებენ ღრუბლები!
იღრიალეს, იტირეს,
მერე დედამ იდარდა,
მიეფერა ღრუბლებს და
უცებ გა-მო-ი-და-რა!
***
გაზაფხულის კარუსელი
ხალისით და ჟრიამულით
შემობრძანდა გაზაფხული.
ეს რა ხდება ჭრელ მინდორში,
რა გნიასი, რა ხმაური?
ხოჭო ბერავს ფერად ბუშტებს,
კუ ამზადებს ბამბის ნაყინს
და სიცილის ოთახს აწყობს
ლოკოკინა ნიჟარაში.
მუხლუხოზე შემომსხდარან
ჭია-ჭიამარიები,
ბალახების სასრიალოს
აკეთებენ კალიები.
ჭრიჭინებმა სახლთან ჩადგეს
აიწონა-დაიწონა,
ერთი ბეწო ჭიანჭველამ
ხარაბუზა გადაწონა.
ხვლიკი უკრავს ტუჩის გარმონს,
პეპელა კი ცეკვავს ბალეტს,
წრუწუნები იკერავენ
ყვავილების ფერად კაბებს.
საქანელით ერთობიან
ღიპიანი ზაზუნები,
დატრიალდა ჭრელ მინდორში
გაზაფხულის კარუსელი.
ნეკი-ნეკისაო...
ნეკი ნეკისაო,
შერიგებისაო,
თეთრი ფისო სახურავზე
მზეს მიეფიცხაო.
მიუსკუპდა შავი ლეკვი,
მიუტანა კამფეტები:
ტოფიტა და ბონი-ბონი,
ირისი და კარამელი.
ფთილასავით თეთრი ფისო
იპრანჭება, იცინისო:
_ ლეკვს რომ ფისო შეუყვარდეს,
გაუგია ნეტავ ვისო.
სხვა რა უნდა გავიფიქრო,
ეს ისედაც ცხადიაო,
კამფეტების ჩუქება ხომ
სიყვარულის ბრალიაო.
ნეკი ნეკისაო,
ეს რა გვეღირსაო,
შავი ლეკვი ფისუნიას
შერიგებიაო.
წერილი თოვლის ბაბუას
ჩემო თოვლის ბაბუა,
მენატრები ძალიან,
გავიგე, რომ ბავშვებთან
გულით მოგიხარია.
ისიც ვიცი, ხურჯინი
საჩუქრებით სავსე გაქვს,
ალბათ როგორ დაგღალა
მძიმე ტვირთის ტარებამ!
ჰოდა, თოვლის ბაბუა,
იცი, მე რას ვნატრულობ?
საახალწლოდ ეგ სავსე
ხურჯინი რომ მაჩუქო!
გუნდა-გუნდა
გუნდა-გუნდა, თოვლის გუნდა,
გაგორდება, სადაც უნდა,
გაეპარა დედა თოვლს და
კარუსელზე შემოსკუპდა.
დედა თოვლი ფიფქებს აფრქვევს:
- ჩემი გუნდა სად არის?
მის ძებნაში გადათოვლა
თოვლმა მთელი ქალაქი.
გაიხარეს პატარებმა:
- ფანტელები ცვივა ციდან,
ეს რა კარგად მოგვილოცა
თოვლმა ახალი წლის დილა.
მეტიჩარა ნაძვის ხე
მობრძანდება თოვლის ბაბუ,
მოდის წელი ახალი,
მიწას ფიფქით ეწერება
საახალწლო ზღაპარი.
იცინიან ფანტელები,
რა ამბავი გაიგეს?
თოვლის ბაბუ შეუყვარდა
მეტიჩარა ნაძვის ხეს.
აფახულებს თეთრი ზეცა
თეთრი ფიფქის წამწამებს,
მალე თოვლი აივნებზე
თეთრ ხალიჩებს გადაფენს.
ეს ნაძვის ხე მეტიჩარა
ბრჭყვიალებით მორთულა,
ხუმრობაა? თოვლის ბაბუ
საჩუქრებით მოსულა.
მინდა
ხომ ვერ მეტყვით, როდის მოვა
ახალი წლის დილა?
თოვლის თეთრი ფანტელები
უკვე ცვივა ციდან.
რა ხანია, ბებო მიქსოვს
უზარმაზარ წინდას,
თოვლის ბაბუმ საჩუქრები
რომ ჩამიდოს, მინდა.
მინდა ბარბი თავის სახლით,
დათუნია დრუნჩაც,
ნაირ-ნაირ თოჯინებზეც
არ ვიტყოდი უარს.
ამიტომაც მიქსოვს ბებო
საახალწლო წინდას,
საჩუქრებით რომ გაივსოს,
მინდა, მინდა, მინდა!
დღეს ახალი წელია
ჩამოვკიდეთ ბუხართან
საჩუქრისთვის წინდა,
მალე თოვლის ბაბუ
შემოაღებს ჭიშკარს.
რა ხმებია, ნეტავ?
თითქოს ვიღაც ხვრინავს,
ჩვენს წინდაში თაგუნიას
მოუწყვია ბინა!
შეუსანსლავს ტკბილეული,
დაუდვია ღიპი,
მთელი სახლი აიკლო
ფშვინვითა და ხვრინვით,
ალბათ მოსწონს ძალიან,
ჭრელ წინდაში ძილი!
თაგუნიას სიმსუქნისგან
არ გაირღვეს წინდა,
ძილისგუდა თაგუნა
გავაღვიძოთ ფრთხილად.
ჩუმად, ჩუმად, ჩუმად!
თაგუნიას სძინავს,
ეს ამბავი გვიამბო
ჭორიკანა ფიფქმა.
დღეს ახალი წელია,
კეთილები ვიყოთ,
თაგუნასაც ვაჩუქოთ
სათამაშო ფისო.
შობა დგება
ოცდახუთსა დეკემბერსა,
მადლიანი შობა დგება,
ღვთისმშობელი მარიამი
ყრმა იესოს ეფერება.
ქრისტე იშვა, ცა გაიხსნა,
სასწაული აცხადდება,
წკრიალებენ ვარსკვლავები,
შობა დგება, შობა დგება!
მოზღვავებულ სიხარულით
სული ხარობს, გული ფეთქავს,
ქრისტე იშვა, ქრისტე იშვა,
ოცდახუთსა დეკემბერსა!
მივეგებოთ, ქრისტე მოდის
სიკეთედ და მოწყალებად,
ოცდახუთსა დეკემბერსა
შობა დგება, შობა დგება!
აი ია, აი თითი,
კითხვას ვსწავლობ, დღეებს ვითვლი,
მინდა, მალე წავიკითხო
ჩემი საყვარელი წიგნი.
დედიკომ თქვა: დავიღალე
ზღაპრების და ლექსის კითხვით,
მე კი ისე ვერ ვიძინებ,
თუ არ წავიკითხე წიგნი.
აი ია, აი თითი,
უკვე ცოტა წერაც ვიცი,
თეთრ ფურცელზე დავასკუპე
სიტყვა ონავარი ჩიტი.
აი ია, აი თითა,
ლექსს დავუწერ, ვინც კი მიყვარს,
და ძილის წინ ჩემს თოჯინას
ზღაპრის ნაცვლად წავუკითხავ.
ობობა ბაბაჭუა
უსაქმურმა ბაბაჭუამ
ქსოვა იცის აჩა–ბაჩა,
ერთი ძაფი ალთას მიდის,
ერთი ძაფი მიდის ბალთას.
ბუტერბროდებს ბებო აჭმევს,
თმას უვარცხნის, ტანზე აცმევს,
ბოდიში და ღამღამობით
ქოთანზეც კი ბებო აჯენს.
ან ძინავს და კოტრიალობს,
ან უაზროდ ბორიალობს.
ერთხელ ბებოს აწყენინა,
ღამით თავი აძებნინა,
თვითონ კარის მეზობელთან
ჭორაობდა არხეინად.
ბებო ძლიერ გაუჯავრდა,
ხან ახტა და ხანაც დახტა,
მერე აბგა მოიკიდა,
მეგობართან გადაბარგდა.
დარჩა მარტო ბაბაჭუა,
მშიერია, რა თქმა უნდა.
აბლაბუდა ჩამოქსოვა,
აჩა–ბაჩა, აბდა–უბდა.
ბევრს ეცადა, როგორ არა,
ასეც ხლართა, ისეც ხლართა,
მაგრამ მაინც ბუზის ნაცვლად
ქსელში თვითონ გაიხლართა.
...ახლაც იქ ზის, ბებოს ელის,
ის თუ არა, ვინ უშველის?!
კაჭკაჭები
სუფრასშლიან კაჭკაჭები,
დაუცხვიათ მაჭკატები,
მგონი, გოგოს ათხოვებენ,
გამოუჩნდათ მაჭანკლები.
- რა ნისკარტი, რა თვალები,
რა ფრთები და რა ტან-ფეხი! -
კაჭკაჭელას სილამაზით
აღფრთოვანდნენ მაჭანკლები.
გაშლილ სუფრას შემოუსხდნენ,
სადღა არის მაჭკატები?!
საპატარძლოს შეუსანსლავს,
მყისვე მიხვდნენ კაჭკაჭები.
- ვის რად უნდა ღორმუცელა? -
აბობოქრდნენ მაჭანკლები,
სულ არ დარდობს კაჭკაჭელა,
ხომ მიირთვა მაჭკატები?!
მფრინავი ცუგა
სანსლი-სუნსლი, სანსლი-სუნსლი,
გადასანსლა ცუგამ ბუშტი,
ბუშტი იყო გაბერილი!
თქვენ გეგონათ დაჩუტული?
სულ ერთ წამში, ჩვენი ცუგა
კარუსელს და ეზოს აცდა,
და წითელი ბუშტის ნაცვლად
მაღლა-მაღლა აფარფატდა!
ჯერ აივანს წამოედო,
ანას ბებო ფენდა სარეცხს,
წაუვიდა ლამის გული
საწყალს ცუგას დანახვაზე.
მერე ღია ფანჯარაში
შეფრინდა და გაიჭედა,
დაინახა ლუკას დედამ,
მაგრამ არც კი დაიჯერა!
მერე ხისკენ გადაფრინდა
ყვავის ბუდეს გადახედა,
შიშისაგან შავი ყვავი
სულ თოვლივით გადათეთრდა!
მერე მოხვდა სახურავზე,
ესღა აკლდათ ახლა კატებს!
ცუგა ფრენსო და ელდისგან
ქათმებივით აკაკანდნენ!
მერე ცისკენ აიწია
ჩიტებს გვერდი აუარა,
ჩიტს ეგონა დიდი კოღო
და ნისკარტი მარდად ჩაჰკრა.
ჩაიფუშა ჩვენი ცუგა
და ეზოში ჩამოვარდა,
იმედია, ამის მერე
ბუშტებს აღარ გადაყლაპავს!
ბაწკი-ბუწკი
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
იჩხვლიტება წაბლის ბუძგი,
სულ ბუზღუნებს:
- ნეტავ რით მჯობს
ის ჩხვლეტია ზღარბი-ზღურბი.
ეკლები მაქვს უფრო კარგი,
თანაც მუცლით დამაქვს წაბლი!
იბერება,
იბრიქება
და ამდენი ბაქი-ბუქით,
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
დაბლა გაადინა ბუთქი!
წაბლი ცალკე გადაგორდა,
ცალკე დარჩა წაბლის ბუძგი.
ბაწკი-ბუწკი,
ბაწკი-ბუწკი,
მოკუსკუსებს ზღარბი-ზღურბი,
დაინახა, გზაზე გდია
აქეთ წაბლი, იქით ბუძგი,
წაბლი ჩადო ზურგჩანთაში,
ბუძგი დარჩა გაბუსხული.
ერთი ბეწო წვეთი
ცხრათვალა მზეს დაბადების დღე აქვს,
ხუმრობაა? გახდა დიდი გოგო,
გამოუცხო ცამ ნისლების ტორტი
და ღრუბლების ბეზეებით მორთო.
მოშხაპუნდა ქალბატონი წვიმა,
მოიყვანა ერთი ბეწო წვეთი,
შემოუსხდნენ მეგობრები სუფრას,
მზე ხალისობს, მზე იცინის, მღერის.
ვერ ისვენებს ერთი ბეწო წვეთი,
ტკბილეულსაც ვერ აშორებს თვალებს,
სულ შესანსლა ღრუბლის ბეზეები
სანამ ტორტზე დაანთებდნენ სანთლებს.
ღრუბლები
თამაშობენ ღრუბლები,
ონავარი ტყუპები,
გორაობენ ცაში,
ცაა მათი სახლი.
ქუხქუხებენ, ჭექენ,
და ქვეყანა შეძრეს!
ამ დროს დედაც მოვიდა,
ბრაზისაგან იკივლა,
ონავარი ტყუპები
ელვის ჯოხით მიტყიპა.
წკაპ-წკუპ, წკაპ-წკუპ,
წვეთები ეცემიან გუბეში,
თქვენ გგონიათ, გაწვიმდა?
ღრიალებენ ღრუბლები!
იღრიალეს, იტირეს,
მერე დედამ იდარდა,
მიეფერა ღრუბლებს და
უცებ გა-მო-ი-და-რა!
***
გაზაფხულის კარუსელი
ხალისით და ჟრიამულით
შემობრძანდა გაზაფხული.
ეს რა ხდება ჭრელ მინდორში,
რა გნიასი, რა ხმაური?
ხოჭო ბერავს ფერად ბუშტებს,
კუ ამზადებს ბამბის ნაყინს
და სიცილის ოთახს აწყობს
ლოკოკინა ნიჟარაში.
მუხლუხოზე შემომსხდარან
ჭია-ჭიამარიები,
ბალახების სასრიალოს
აკეთებენ კალიები.
ჭრიჭინებმა სახლთან ჩადგეს
აიწონა-დაიწონა,
ერთი ბეწო ჭიანჭველამ
ხარაბუზა გადაწონა.
ხვლიკი უკრავს ტუჩის გარმონს,
პეპელა კი ცეკვავს ბალეტს,
წრუწუნები იკერავენ
ყვავილების ფერად კაბებს.
საქანელით ერთობიან
ღიპიანი ზაზუნები,
დატრიალდა ჭრელ მინდორში
გაზაფხულის კარუსელი.
ნეკი-ნეკისაო...
ნეკი ნეკისაო,
შერიგებისაო,
თეთრი ფისო სახურავზე
მზეს მიეფიცხაო.
მიუსკუპდა შავი ლეკვი,
მიუტანა კამფეტები:
ტოფიტა და ბონი-ბონი,
ირისი და კარამელი.
ფთილასავით თეთრი ფისო
იპრანჭება, იცინისო:
_ ლეკვს რომ ფისო შეუყვარდეს,
გაუგია ნეტავ ვისო.
სხვა რა უნდა გავიფიქრო,
ეს ისედაც ცხადიაო,
კამფეტების ჩუქება ხომ
სიყვარულის ბრალიაო.
ნეკი ნეკისაო,
ეს რა გვეღირსაო,
შავი ლეკვი ფისუნიას
შერიგებიაო.
წერილი თოვლის ბაბუას
ჩემო თოვლის ბაბუა,
მენატრები ძალიან,
გავიგე, რომ ბავშვებთან
გულით მოგიხარია.
ისიც ვიცი, ხურჯინი
საჩუქრებით სავსე გაქვს,
ალბათ როგორ დაგღალა
მძიმე ტვირთის ტარებამ!
ჰოდა, თოვლის ბაბუა,
იცი, მე რას ვნატრულობ?
საახალწლოდ ეგ სავსე
ხურჯინი რომ მაჩუქო!
გუნდა-გუნდა
გუნდა-გუნდა, თოვლის გუნდა,
გაგორდება, სადაც უნდა,
გაეპარა დედა თოვლს და
კარუსელზე შემოსკუპდა.
დედა თოვლი ფიფქებს აფრქვევს:
- ჩემი გუნდა სად არის?
მის ძებნაში გადათოვლა
თოვლმა მთელი ქალაქი.
გაიხარეს პატარებმა:
- ფანტელები ცვივა ციდან,
ეს რა კარგად მოგვილოცა
თოვლმა ახალი წლის დილა.
მეტიჩარა ნაძვის ხე
მობრძანდება თოვლის ბაბუ,
მოდის წელი ახალი,
მიწას ფიფქით ეწერება
საახალწლო ზღაპარი.
იცინიან ფანტელები,
რა ამბავი გაიგეს?
თოვლის ბაბუ შეუყვარდა
მეტიჩარა ნაძვის ხეს.
აფახულებს თეთრი ზეცა
თეთრი ფიფქის წამწამებს,
მალე თოვლი აივნებზე
თეთრ ხალიჩებს გადაფენს.
ეს ნაძვის ხე მეტიჩარა
ბრჭყვიალებით მორთულა,
ხუმრობაა? თოვლის ბაბუ
საჩუქრებით მოსულა.
მინდა
ხომ ვერ მეტყვით, როდის მოვა
ახალი წლის დილა?
თოვლის თეთრი ფანტელები
უკვე ცვივა ციდან.
რა ხანია, ბებო მიქსოვს
უზარმაზარ წინდას,
თოვლის ბაბუმ საჩუქრები
რომ ჩამიდოს, მინდა.
მინდა ბარბი თავის სახლით,
დათუნია დრუნჩაც,
ნაირ-ნაირ თოჯინებზეც
არ ვიტყოდი უარს.
ამიტომაც მიქსოვს ბებო
საახალწლო წინდას,
საჩუქრებით რომ გაივსოს,
მინდა, მინდა, მინდა!
დღეს ახალი წელია
ჩამოვკიდეთ ბუხართან
საჩუქრისთვის წინდა,
მალე თოვლის ბაბუ
შემოაღებს ჭიშკარს.
რა ხმებია, ნეტავ?
თითქოს ვიღაც ხვრინავს,
ჩვენს წინდაში თაგუნიას
მოუწყვია ბინა!
შეუსანსლავს ტკბილეული,
დაუდვია ღიპი,
მთელი სახლი აიკლო
ფშვინვითა და ხვრინვით,
ალბათ მოსწონს ძალიან,
ჭრელ წინდაში ძილი!
თაგუნიას სიმსუქნისგან
არ გაირღვეს წინდა,
ძილისგუდა თაგუნა
გავაღვიძოთ ფრთხილად.
ჩუმად, ჩუმად, ჩუმად!
თაგუნიას სძინავს,
ეს ამბავი გვიამბო
ჭორიკანა ფიფქმა.
დღეს ახალი წელია,
კეთილები ვიყოთ,
თაგუნასაც ვაჩუქოთ
სათამაშო ფისო.
შობა დგება
ოცდახუთსა დეკემბერსა,
მადლიანი შობა დგება,
ღვთისმშობელი მარიამი
ყრმა იესოს ეფერება.
ქრისტე იშვა, ცა გაიხსნა,
სასწაული აცხადდება,
წკრიალებენ ვარსკვლავები,
შობა დგება, შობა დგება!
მოზღვავებულ სიხარულით
სული ხარობს, გული ფეთქავს,
ქრისტე იშვა, ქრისტე იშვა,
ოცდახუთსა დეკემბერსა!
მივეგებოთ, ქრისტე მოდის
სიკეთედ და მოწყალებად,
ოცდახუთსა დეკემბერსა
შობა დგება, შობა დგება!