შენს თვალებში ცოდვის ალი ციმციმებს
და გიზიდავს ხორციელი წადილი.
ეს ხელები ქალის სურნელს იცილებს,
მოგონებებს ახსოვს თეთრი მანდილი.
*****
ახლოს ტირის წარსულ დღეებს ორღანი
და ეს გული მარადისად მთვრალია.
მოდის ღამე ვით ნაწამი ყორანი
და ღრუბელი მალავს ზეცას მთვარიანს.
*****
მე სიცოცხლე, მჯერა, - ის რომ წამია
და კვლავ მესმის საფლავების ვედრება.
მდუმარეა ცა და ისევ ღამეა,
გლოვიარე ხმები ვეღარ ჩერდება.
*****
მახარებენ ვარსკვლავები მარადით
და მგონია ვუერთდები მათ ნათელს.
სხეული კი მწუხარეა და დარდი
დაებურა სულს, - როს ბნელში მკრთალ სანთელს.
*****
შენ რად მელი, ნუ თუ ქარის არ გესმის,
რომ მისსამებრ მეც ტრფიალი მწყურია.
და მრავალი ლოცვის ხმები ჩამესმის,
ირგვლივ მაინც დანაღმული შურია.
*****
ოჰ მკვდარი ვარ, სული თითქოს გაფრინდა,
ღმერთო ჩემო რად დამტოვე მტირალი.
სიყვარულის გარდა მეტი რა მინდა,
რად შემექმნა ბედი ესე ტიალი.
*****
ისევ მიცდის და მელიან ბაღები
და მათსავით ვუერთდები სამყაროს.
მიფრინავენ შორს მტრედები, - ლაღები,
ჩნდება ღამე და ვამსგავსებ ავგაროზს.
*****
გავაფრინე ჩიტებივით ოცნება
და მივყვები სერაფიმის ნაკვალევს.
გული ჩემი - გულიბრყვილო, ოცდება,
რომ მტრედებმა იმედის ცა გაკვალეს.
*****
დაუძლურდა ტირილისგან ორღანი,
დღე მზიანიც აღარ არის ნუგეში.
მოდის, უჩანს მოხუცს სახე ხცოვანი,
ძონძიანი ძველი ნაჭრის უბეში.
*****
ზამთრის სიომ სუსხიანად დაბერა,
ზის ქუჩაში მათხოვარი, კანკალებს.
თოვლმა თეთრად ხის ტოტები დაფერა,
მათხოვარს სურს, - გაჰყვეს უფლის ნამკალებს.
*****
ტირის ქალი, ქმარი გვერდით მკვდარია,
თოთო ბავშვი ღიღინს იწყებს სხვანაირს.
სადღაც ვიცი უკვდავების მხარეა,
იქ არ სცნობენ კვნესას, ოხვრას ამნაირს.
*****
ცა ანათებს გარინდებით შემკული
და მას მიწა აფთარივით უყურებს.
და სიცოცხლე ადამისგან ბედკრული,
დღეებს აკლებს გატანჯულებს, უძლურებს.
*****
კვლავ მიწა ვარ, სული თითქოს გაფრინდა,
ღმერთო ჩემო რად დამტოვე მტირალი.
სიყვარულის გარდა მეტი რა მინდა,
რად შემექმნა ბედი ესე ტიალი.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი