ვეფარები ზეცას

*ვეფარები ზეცას*

ფრინველივით ვეფარები ზეცას
და მაღლიდან მოსჩანს მიწა, - მკვდარი.
ჰგავს საღამო გაშიშვლებულ დიაცს,
მოდის ღამე სნეულივით მკრთალი.

მოდიოდა ქალი, - იგი თეთრი
და მშვენება - უელავდა სახე.
მე მინდოდა სიყვარული ერთი
და ბოროტი გზად მიგებდა მახეს.

სული, როგორც სინათლისკენ სწრაფვა,
გამუდმებით ჩასახულში ილტვის.
სიხარული სანთელივით ჩაქრა,
ჩემი გრძნობა ფრინველივით მიჰქრის.

ეკლესიის გუმბათები ელავს
და სიჩუმეს ქარის სტვენა არღვევს.
გოგო იგი გლოვიარე ღელავს
და სიცოცხლის წუთებს სევდა ართმევს.

მე არ ვიცი და ნაღველი მიპყრობს
და უცხოა აღტაცება ჩემი.
დღე მზიანი გულში სევდას მილბობს
და აწყნარებს, - როს მტკნარ წყალსი გემი.

ფრინველივით ვეფარები ზეცას,
სჩანს მაღლიდან მიწა როგორც მკვდარი.
ჰგავს საღამო გაშიშვლებულ დიაცს,
მოსდევს ღამე სნეულივით მკრთალი.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი