მივალ, მივყვები ნისლისფერ გზაზე,
სჩანს მდუმარება.
ვიწრო ბილიკთა თავი არა სჩანს,
არც ბოლო ჩნდება.
თუმცა ეს გული სულაც არ ნაღვლობს,
სევდით არ კვდება,
უზენაესის ნებით მივყვები,
გზად თანამგზავრი სიკვდილი მხვდება.
მან შემომძახა: "ეჰე პოეტო, რად მესმის ჩემზე
მაგ ლექსის მღერა,
რატომ მგონია რომ ძმობილი ხარ,
ან რატომ მეს მის სევდის სიმღერა?"
მეც შემოვძახე: "ჰეი სიკვდილო ნუთუ ვერა გრძნობ,
რომ ბნელი მზე ხარ.
მაგრამ მგოსნისთვის განათებული და საუკუნო
ნათელი დღე ხარ."
- სიკვდილმაც გული გადამიშალა და დარდი ესე
გამიზიარა:
- ვიყავ ოდესღაც ცად აფრენილი და დავრდომილი
დარდით კი არა,
ვიყავ ნათელი, უფლის სანთელი და ანგელოზთა
დასის მმართველი,
სამოთხეს ვიყავ დამკვიდრებული და უფლის ძალით
ხალხის მფარველი.
მაგრამ ერთხელაც ძალამ უჩინობ, მაცდუნა თვისსა
ძალით მაცდურით.
და მოვინდომე ტოლობა უფლის ვით გატოლება
მისითა ძალით.
მაგრამ უფალმა სამართლიანმა, მე საუკუნო სასჯელი
მომცა.
და ამ ტკივილის მწარე იარით კვერთხი სიკვდილის
გადმომილოცა,
ახლა ვადგავარ გზას მე აჩრდილი და კვალავ თვალს ცრემლი
დამენისლება.
და გზები ჩემი, - ბინდით მოსილი, არის სიკვდილი,
ცრემლთა დინება.
შენ კი პოეტო იცოცხლებ მუდამ და საუკუნოდ
გაგიხსენებენ,
შენი სიტყვები იფრენენ მუდამ, სიტყვა ფრთიანით
მოგიგონებენ.
- სთქვა სიტყვა ესე გაჟღერებული,
როგორც ეს ლექსი
გამღერებული,
და ამ იისფერ მდუმარებაში
გაუჩინარდა მწუხარებაში.
მე კი სიტყვები არ ამრევია,
ლექსად მოყოლა ჩემი ხვედრიალ;
რომ სიკვდილის გზა ერთადერთია,
ვიწრო ბილიკი მგოსანთ ხვედრია.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი