ჩუმად ვიპარები
საათის წიკწიკი და ნიავი სარკმლებიდან,
შენი სუნთქვის რიტმებს გასდევს მსუბუქ ფონად,
ახლა მარტოობაც უხმოდ გამერიდა,
მასაც მოვაბეზრე თავი უთუოდ და...
ჩვენი სამოსელიც ითხოვს დანაპირებს,
ბოროტად გვიცქერის,
ყავისფერ სკამებიდან,
შენს თავს ბალიშიდან ფრთხილად გადავიღებ,
მკლავზე მოვითავსებ,
ქრება სანთლებიც და...
ახლა ძველებურად, ისევ გავუცხოვდით,
ახლა ფილტვებს ისევ ვავსებ ნიკოტინით...
ზეწარს შევატოვეთ წუთი ალუბლობის,
ახლა გამხმარ ფოთლებს ჩუმად მიმოვისვრით,
ანუ შემოდგომა გრძნობებს მოეძალათ,
სანამ დაზამთრებაც წყალს სვამს ჩაილურის,
გტოვებ ბრძოლის ველზე, მოპოვებულ ნადავლს,
წვეთიც აღარ რჩება ჩემში რაინდული.
უკვე ტრადიციად იქცა შუბლზე კოცნა,
ვეღარ აჟღერებენ სიმებს გიტარები...
უკვე მერამდენედ ვიცვამ უგულოდ და
ასე სამარცხვინოდ,
ჩუმად ვიპარები...
დღეს გაორების სადავეებს
დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!
როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...
ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...
შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...
(თვით)მკვლელი ანგელოზი
დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!
როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...
ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...
შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...
ADIOS!
სუნთქვის ხმაც უკვე, საკუთარი, მიფრთხობს ოცნებებს
ვიღებ ყურსასმენს, ბოლო ხმაზე ვუწევ რადიოს.
სენტიმენტალურს თუმც ვერ ვიტან დამშვიდობებებს,
გულამომჯდარი ჩაგჩურჩულებ ყურში:
ADIOS!
მერე გავქრები, რომ არ მნახო ასეთი სუსტი,
მერე - მოვკვდები, ან უბრალოდ აღვდგები მკვდრეთით,
მერე...
მომხვდება ცხოვრებისგან შავთეთრი მუშტი,
ვიგრძნობ, რომ უკვე ახლოვდება კედლები თეთრი,
ანუ ვგიჟდები, ან უბრალოდ ვებრძვი გონებას,
ეს ნაირფერი ნოსტალგიაც გამიზნულია...
აღმოსავლური სუნი ასდის ყველა გოდებას
და მონატრებაც სიგიჟემდე აზიურია!
თვითმფრინავი კი – ჩვენით გამთბარ მიწას მოწყდება,
გადაიშლება თვალწინ ზეცის თვალსაწიერი,
ყველა აზიურ მოგონებას ცრემლით მორეცხავს
თქვენით უზომოდ მოხიბლული
კავკასიელი.
ვეღარ შეგიგრძენი, ღმერთო!
წლებმა დააჩოქა, ბნელეთს მიანება,
სევდამ გადარეცხა
ყველა იდილია,
უკვე გვიანია სულის ზიარება,
ყველა გაღიმებაც
ახლა ტკივილია.
ყველა მოლოდინი დროის მონობაა,
ფეხებით ნულისკენ მიათრევს ნაბიჯებს,
სათვალეს ვიხსნი და
ვტოვებ “ომობანას”,
შიშველი ცხოვრების ვერევი საგიჟეთს...
მინდა რეალიზმი ფეხით გადავსერო,
გზა შემომელია,
სავალი შენამდე...
შენ ჩვენს სისუსტეში, რწმენაში არსებობ,
მე კი – პრეტენზია
მაქვს ძლიერებაზე!..
ნათელ სხივებს მიღმა ბნელი უკუნეთი,
მიღმა ყველა რწმენის -
უმეცრება მეფობს,
შენ ხარ უიღბლოთა, მე კი ჩემი ღმერთი,
ვეღარ შეგიგრძენი,
მაპატიე, ღმერთო!..
მშვიდობით!
მიდიხარ,
ძველ კედლებს უტოვებ ბავშვობის ოცნებებს,
ყველა სასცენო კოსტიუმს ჩუქნი ძველ „მე“-ს და
უკვალოდ ირეცხავ უნიჭოდ წათხიპნილ მაკიაჟს.
ტოვებ სულს უმანკოს,
აწმყოსაც, წარსულსაც....
მხოლოდ მომავალი გაცვია...
მიდიხარ,
ერთი პატარა ჩემოდნით, -
რომელიც სავსეა ლამაზი,
მაგრამ აბეზარი მოგონებებით,
წარსული დალუქე, აწმყო კი თავისით იხსნება -
შემოდით!
იცვლება ყოველი, ამ დრომდე მარადი, უცვლელი,
ტკბები სიახლის მძაფრი და ნეტარი სურნელით.
გრძნობ, იბადები სულ ახლიდან,
ბნელი მუცლის უცხო ბინადარს
მზის შუქი გხიბლავს,
ვეღარ ითმენ,
სველი თითებით გაბედულად გადასწყვეტ ჭიპლარს!...
და არ გინდა დაბრუნება ისევ ბნელეთში,
რაკი უკვე ნახე სინათლე!
გული გერევა დედის რძეზე,
წრუპავ ტეკილას,
და უფილტრო სიგარეტსაც
მშვიდად აბოლებ....
შენ უკვე სხვა ხარ,
თითქოს დადნი, ჩამოგასხეს ახალ ყალიბში.
გაფრენილ ჩიტს მისტირის ბუდე...
აღარ გინდა დაბრუნება,
ჭიპლარი გაწყდა!
შენ კი დიდი ხარ იმისთვის, რომ
ბნელ მუცელში აღმოჩნდე ისევ,
და მეტისმეტად ჭკვიანი ხარ,
იმისთვის, რომ
უმეცრებას დაუწვე გვერდით!
სიახლის ნეტარ ნაკადებად მიექანება
თავისუფლება კაპილარებში,
სისხლში იცლება,
უცნობ მიწაზე დაეშვი...
ნეტა, რა იქნება?!
ფიქრობ და იწვი...
და მიმოცვლის
ყრუ რეაქციით
გრძნობ გულის ფეთქვას
ამოუცნობ, ახალი სიცოცხლის.
და მატარებლის დაორთქლილ მინაზე
გაკრული ხელით წერ:
მ შ ვ ი დ ო ბ ი თ....
ფატალურად!..
ბავშვობის ოცნებების ნანგრევებს მიმოვედე,
იმედიც ღრუბელივით ზეცაში გაფანტულა,
ველური დაჟინებით ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე
დაწყებულს მოკრძალებით, ვასრულებ ფატალურად!
სიკვდილის და სიცოცხლის სევდიან გასაყარზე,
ხელს ვუქნევ განვლილ დღეებს, დასასრულს ვაღიარებ,
დამთბარი სტრიქონები უგულოდ გადავხაზე,
და თქვენი სიყვარულით, უზომოდ დავიღალე.
სიჩქარე მატულობს და მუხრუჭმაც დამივიწყა,
ზემფირას ისტერიკაც სარკეებს აზანზარებს,
სულ უფრო მონდომებით, გამირბის დედამიწა,
გაფრენილს სიკვდილისკენ, სიცოცხლის გასაყარზე...
და ისევ ხელაღებით მოვისვრი ჰოპოთეზებს,
წარსულიც კედლებს მიღმა, ღამეში გაფანტულა
ჰო, ასე დაჟინებით, ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე,
იმედით დაწყებული, ვსრულდები ფატალურად...
შემოვიჭრები
შემოვიჭრები...
შიშველ ხელებით შემოვამტვრევ სულის კარიბჭეს,
ყველა ტანჯულ “მე”-ს სისხლით მოვნიშნავ,
მერე – გულგრილად გადავაბიჯებ.
შემოვიჭრები,
გადაჯაჭვული შეშლილ “მე”-სთან ჟინით სიახლის...
და ყველა სუსტ “მე”-ს სასიკვდილო, კუთვნილ განაჩენს,
პირში მივახლი!..
შემოვიჭრები,
დავლაშქრავ გულს და ყველა გრძნობას
ჩავრეცხავ არყით,
ხელს ჩამოვართმევ გამარჯვებულ სიამაყეს და
ცრემლებად ქცეულ ყველა სისუსტეს მის ფერხთით დავყრი
გადაახვიეთ,
უკვე გულს მირევს ეს უბადრუკი, თბილი ტიტრები,
ამბიციების ურიცხვი ჯარით,
ბედნიერების გადასარჩენად
შემოვიჭრები!...
ჩემი სამყარო
სიცოცხლე ყვითლად და მზე ლურჯად ანათებს,
სიგიჟემ სულ ყველა ნერვი ჩაითრია,
ყველა ემოცია დღეს გავასამართლე
და ეს დედამიწაც თქვენთვის დამითმია!
თქვენთვის უცნაური, ჩემთვის საყვარელი,
დღეს ჩემი სამყაროს კედლებს ვაფერადებ,
ხელებს ამოვავლებ ფერად აკვარელში,
წამის მეასედებს ვითვლი გაფრენამდე...
ჩემ კუთვნილ სამყაროს ვერვინ მოწვდება და
დროის ნაბიჯებიც გვერდით ჩაგვივლიან,
მასში სამეფოა ლამაზ ოცნებათა,
აქ ბედნიერებაც უფრო ადვილია...
ჰალუცინაცია მიწვდის ხელებს, მარჯვეს
და მეც გავმეფდები მათზე სანამ დროა,
სევდასთან ნერვულ ფსიქოზს გავამარჯვებ.
ჰო, ეს საგიჟეთი ჩემი სამყაროა...
ილოცე ჩემთვის!
ჩემი დაბნელდა, უკანასკნელად შევნატრი სხვის მზეს,
სულის სიღრმეში, ყველა ატომში - სისხლისფრად ბნელა...
სიზმარი? არა, ტკივილი ხომ არ ახლავს სიზმრებს!..
და სიმარტივით დასრულდება განვლილი ძნელად
სიცოცხლე...
გპატიობთ ყველას!...
დღეს დავღამდები, მერე - წარსულს დავათენდები,
თქვენთან დავტოვებ სხეულს, რწმენას – გამთბარს თითებით.
სამოთხისაკენ გადაიდო თურმე ფრენები,
გზას ამოუცნობს მივეთითები.
სასაცილოა,
ყოველთვის მძულდა “ჰეფი ენდები”.
შენ ჩემში რჩები, ახლა უფრო მძაფრი და მკვეთრი,
მეომრის გულიც შენთვის ფეთქავს ჭუჭყიანი ნაჭრების მიღმა...
თითქოს ზეციდან ჩამოუშვეს ბილიკი თეთრი,
დედამიწას კი სისხლისფერი სისველე ტკივა...
და პლიუს ერთი.
ლოცვა არ ვიცი ღმერთო,
გთხოვ,
ილოცე ჩემთვის!..
საათის წიკწიკი და ნიავი სარკმლებიდან,
შენი სუნთქვის რიტმებს გასდევს მსუბუქ ფონად,
ახლა მარტოობაც უხმოდ გამერიდა,
მასაც მოვაბეზრე თავი უთუოდ და...
ჩვენი სამოსელიც ითხოვს დანაპირებს,
ბოროტად გვიცქერის,
ყავისფერ სკამებიდან,
შენს თავს ბალიშიდან ფრთხილად გადავიღებ,
მკლავზე მოვითავსებ,
ქრება სანთლებიც და...
ახლა ძველებურად, ისევ გავუცხოვდით,
ახლა ფილტვებს ისევ ვავსებ ნიკოტინით...
ზეწარს შევატოვეთ წუთი ალუბლობის,
ახლა გამხმარ ფოთლებს ჩუმად მიმოვისვრით,
ანუ შემოდგომა გრძნობებს მოეძალათ,
სანამ დაზამთრებაც წყალს სვამს ჩაილურის,
გტოვებ ბრძოლის ველზე, მოპოვებულ ნადავლს,
წვეთიც აღარ რჩება ჩემში რაინდული.
უკვე ტრადიციად იქცა შუბლზე კოცნა,
ვეღარ აჟღერებენ სიმებს გიტარები...
უკვე მერამდენედ ვიცვამ უგულოდ და
ასე სამარცხვინოდ,
ჩუმად ვიპარები...
დღეს გაორების სადავეებს
დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!
როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...
ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...
შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...
(თვით)მკვლელი ანგელოზი
დღეს გაორების სადავეებს ჩემკენ მოვზიდავ,
ხვალ ტკივილამდე მომბეზრდება თქვენი ატანა,
ზეგ შეიშლება ჩემში უტყვი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას!
როცა დრო მოვა, მომავალთან გაუნდობელი,
მე უკუვაგდებ გატაცებებს ცეცხლთან თამაშზე,
შენ - წვიმასავით სასტიკი და დაუნდობელი
მოხვალ ჩემთან და თვითმკვლელობას შემომთავაზებ...
ჩამჭიდებ ხელს და გადმოვხედავთ ცხოვრებას მტრულად,
მერე გავიძრობთ ხელთათმანებს, სახეში ვესვრით,
ცივსისხლიანი გადასერავს საფეთქლებს ლულა,
მოწამლავს კისრის არტერიებს ტყვიების გესლი...
შენ მოხვედი და თვითმკვლელობა შემომთავაზე,
უკუნეთამდე დაამძიმებს ღამეს ცოდვები,
სასწრაფოდ სულის ყველა ღია კარი ჩარაზე,
გვირაბის ბოლოს ნათელს ნუღარ დაველოდებით...
და მაინც მჯერა სადავეებს ჩვენკენ მოვზიდავთ,
და რომ სიცოცხლის უსასრულოდ შევძლებთ ატანას,
რომ შეიშლება ჩვენში მშვიდი ანგელოზი და
ბასრი მახვილით გადაუხსნის ვენებს სატანას...
ADIOS!
სუნთქვის ხმაც უკვე, საკუთარი, მიფრთხობს ოცნებებს
ვიღებ ყურსასმენს, ბოლო ხმაზე ვუწევ რადიოს.
სენტიმენტალურს თუმც ვერ ვიტან დამშვიდობებებს,
გულამომჯდარი ჩაგჩურჩულებ ყურში:
ADIOS!
მერე გავქრები, რომ არ მნახო ასეთი სუსტი,
მერე - მოვკვდები, ან უბრალოდ აღვდგები მკვდრეთით,
მერე...
მომხვდება ცხოვრებისგან შავთეთრი მუშტი,
ვიგრძნობ, რომ უკვე ახლოვდება კედლები თეთრი,
ანუ ვგიჟდები, ან უბრალოდ ვებრძვი გონებას,
ეს ნაირფერი ნოსტალგიაც გამიზნულია...
აღმოსავლური სუნი ასდის ყველა გოდებას
და მონატრებაც სიგიჟემდე აზიურია!
თვითმფრინავი კი – ჩვენით გამთბარ მიწას მოწყდება,
გადაიშლება თვალწინ ზეცის თვალსაწიერი,
ყველა აზიურ მოგონებას ცრემლით მორეცხავს
თქვენით უზომოდ მოხიბლული
კავკასიელი.
ვეღარ შეგიგრძენი, ღმერთო!
წლებმა დააჩოქა, ბნელეთს მიანება,
სევდამ გადარეცხა
ყველა იდილია,
უკვე გვიანია სულის ზიარება,
ყველა გაღიმებაც
ახლა ტკივილია.
ყველა მოლოდინი დროის მონობაა,
ფეხებით ნულისკენ მიათრევს ნაბიჯებს,
სათვალეს ვიხსნი და
ვტოვებ “ომობანას”,
შიშველი ცხოვრების ვერევი საგიჟეთს...
მინდა რეალიზმი ფეხით გადავსერო,
გზა შემომელია,
სავალი შენამდე...
შენ ჩვენს სისუსტეში, რწმენაში არსებობ,
მე კი – პრეტენზია
მაქვს ძლიერებაზე!..
ნათელ სხივებს მიღმა ბნელი უკუნეთი,
მიღმა ყველა რწმენის -
უმეცრება მეფობს,
შენ ხარ უიღბლოთა, მე კი ჩემი ღმერთი,
ვეღარ შეგიგრძენი,
მაპატიე, ღმერთო!..
მშვიდობით!
მიდიხარ,
ძველ კედლებს უტოვებ ბავშვობის ოცნებებს,
ყველა სასცენო კოსტიუმს ჩუქნი ძველ „მე“-ს და
უკვალოდ ირეცხავ უნიჭოდ წათხიპნილ მაკიაჟს.
ტოვებ სულს უმანკოს,
აწმყოსაც, წარსულსაც....
მხოლოდ მომავალი გაცვია...
მიდიხარ,
ერთი პატარა ჩემოდნით, -
რომელიც სავსეა ლამაზი,
მაგრამ აბეზარი მოგონებებით,
წარსული დალუქე, აწმყო კი თავისით იხსნება -
შემოდით!
იცვლება ყოველი, ამ დრომდე მარადი, უცვლელი,
ტკბები სიახლის მძაფრი და ნეტარი სურნელით.
გრძნობ, იბადები სულ ახლიდან,
ბნელი მუცლის უცხო ბინადარს
მზის შუქი გხიბლავს,
ვეღარ ითმენ,
სველი თითებით გაბედულად გადასწყვეტ ჭიპლარს!...
და არ გინდა დაბრუნება ისევ ბნელეთში,
რაკი უკვე ნახე სინათლე!
გული გერევა დედის რძეზე,
წრუპავ ტეკილას,
და უფილტრო სიგარეტსაც
მშვიდად აბოლებ....
შენ უკვე სხვა ხარ,
თითქოს დადნი, ჩამოგასხეს ახალ ყალიბში.
გაფრენილ ჩიტს მისტირის ბუდე...
აღარ გინდა დაბრუნება,
ჭიპლარი გაწყდა!
შენ კი დიდი ხარ იმისთვის, რომ
ბნელ მუცელში აღმოჩნდე ისევ,
და მეტისმეტად ჭკვიანი ხარ,
იმისთვის, რომ
უმეცრებას დაუწვე გვერდით!
სიახლის ნეტარ ნაკადებად მიექანება
თავისუფლება კაპილარებში,
სისხლში იცლება,
უცნობ მიწაზე დაეშვი...
ნეტა, რა იქნება?!
ფიქრობ და იწვი...
და მიმოცვლის
ყრუ რეაქციით
გრძნობ გულის ფეთქვას
ამოუცნობ, ახალი სიცოცხლის.
და მატარებლის დაორთქლილ მინაზე
გაკრული ხელით წერ:
მ შ ვ ი დ ო ბ ი თ....
ფატალურად!..
ბავშვობის ოცნებების ნანგრევებს მიმოვედე,
იმედიც ღრუბელივით ზეცაში გაფანტულა,
ველური დაჟინებით ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე
დაწყებულს მოკრძალებით, ვასრულებ ფატალურად!
სიკვდილის და სიცოცხლის სევდიან გასაყარზე,
ხელს ვუქნევ განვლილ დღეებს, დასასრულს ვაღიარებ,
დამთბარი სტრიქონები უგულოდ გადავხაზე,
და თქვენი სიყვარულით, უზომოდ დავიღალე.
სიჩქარე მატულობს და მუხრუჭმაც დამივიწყა,
ზემფირას ისტერიკაც სარკეებს აზანზარებს,
სულ უფრო მონდომებით, გამირბის დედამიწა,
გაფრენილს სიკვდილისკენ, სიცოცხლის გასაყარზე...
და ისევ ხელაღებით მოვისვრი ჰოპოთეზებს,
წარსულიც კედლებს მიღმა, ღამეში გაფანტულა
ჰო, ასე დაჟინებით, ხელს ვიღებ სიცოცხლეზე,
იმედით დაწყებული, ვსრულდები ფატალურად...
შემოვიჭრები
შემოვიჭრები...
შიშველ ხელებით შემოვამტვრევ სულის კარიბჭეს,
ყველა ტანჯულ “მე”-ს სისხლით მოვნიშნავ,
მერე – გულგრილად გადავაბიჯებ.
შემოვიჭრები,
გადაჯაჭვული შეშლილ “მე”-სთან ჟინით სიახლის...
და ყველა სუსტ “მე”-ს სასიკვდილო, კუთვნილ განაჩენს,
პირში მივახლი!..
შემოვიჭრები,
დავლაშქრავ გულს და ყველა გრძნობას
ჩავრეცხავ არყით,
ხელს ჩამოვართმევ გამარჯვებულ სიამაყეს და
ცრემლებად ქცეულ ყველა სისუსტეს მის ფერხთით დავყრი
გადაახვიეთ,
უკვე გულს მირევს ეს უბადრუკი, თბილი ტიტრები,
ამბიციების ურიცხვი ჯარით,
ბედნიერების გადასარჩენად
შემოვიჭრები!...
ჩემი სამყარო
სიცოცხლე ყვითლად და მზე ლურჯად ანათებს,
სიგიჟემ სულ ყველა ნერვი ჩაითრია,
ყველა ემოცია დღეს გავასამართლე
და ეს დედამიწაც თქვენთვის დამითმია!
თქვენთვის უცნაური, ჩემთვის საყვარელი,
დღეს ჩემი სამყაროს კედლებს ვაფერადებ,
ხელებს ამოვავლებ ფერად აკვარელში,
წამის მეასედებს ვითვლი გაფრენამდე...
ჩემ კუთვნილ სამყაროს ვერვინ მოწვდება და
დროის ნაბიჯებიც გვერდით ჩაგვივლიან,
მასში სამეფოა ლამაზ ოცნებათა,
აქ ბედნიერებაც უფრო ადვილია...
ჰალუცინაცია მიწვდის ხელებს, მარჯვეს
და მეც გავმეფდები მათზე სანამ დროა,
სევდასთან ნერვულ ფსიქოზს გავამარჯვებ.
ჰო, ეს საგიჟეთი ჩემი სამყაროა...
ილოცე ჩემთვის!
ჩემი დაბნელდა, უკანასკნელად შევნატრი სხვის მზეს,
სულის სიღრმეში, ყველა ატომში - სისხლისფრად ბნელა...
სიზმარი? არა, ტკივილი ხომ არ ახლავს სიზმრებს!..
და სიმარტივით დასრულდება განვლილი ძნელად
სიცოცხლე...
გპატიობთ ყველას!...
დღეს დავღამდები, მერე - წარსულს დავათენდები,
თქვენთან დავტოვებ სხეულს, რწმენას – გამთბარს თითებით.
სამოთხისაკენ გადაიდო თურმე ფრენები,
გზას ამოუცნობს მივეთითები.
სასაცილოა,
ყოველთვის მძულდა “ჰეფი ენდები”.
შენ ჩემში რჩები, ახლა უფრო მძაფრი და მკვეთრი,
მეომრის გულიც შენთვის ფეთქავს ჭუჭყიანი ნაჭრების მიღმა...
თითქოს ზეციდან ჩამოუშვეს ბილიკი თეთრი,
დედამიწას კი სისხლისფერი სისველე ტკივა...
და პლიუს ერთი.
ლოცვა არ ვიცი ღმერთო,
გთხოვ,
ილოცე ჩემთვის!..