გაზაფხულდა და ვარდი მაისობს,
გაზაფხულდა და თოვს,
აყვავებულა იასამანი,
თეთრად და ლურჯად შორს.
თოვლი დამდნარა ნაკადულებად,
კაკაბი უხმობს გნოლს,
ბარში მერცხლებმა შეკრეს კამარა,
მთაში კი მაინც თოვს.
ადიდებულა მდინარეები,
სწორი დაეძებს სწორს,
ხეებს კვირტები აუსხამს აბჯრად,
მწვანედ მოსავენ მოლს.
მოუტეხიათ იასამანი,
ცრემლი ჩამოსდის რტოს,
ყვავილთა შორის ფუტკარი ფრინავს,
ვერ შეაჩერებ დროს.
ქარმა ფოთლები ააშრიალა,
მზე ამოსცილდა გორს,
სითბო სიცივეს შესცილებია,
ჩანჩქერი აფრქვევს ბროლს.
ცის სილურჯეში მოსჩანს ღრუბლები,
წვიმა ასველებს წნორს,
აყვავებულა იასამანი,
თეთრად და ლურჯად შორს.