"ფრთხილად,ღამე დამეღვარა!"
და თუ წამი, დაგებადა შენ წამებად,
დრო გიშველის, გადაგაქცევს წამწამებად!
მე სუნთქვით გგრძნობ!
ხელით ვერა.
გულით გხედავ,-
თვალით ვერა.
შენთვის სული შთამებერა
მომინდა და,-
ვერ შევძელი,
უცებ, ქარმა დაუბერა.
შენი ბაღის,- ჩემი ხილი.
ჩემი მძივის,- შენი ასხმა,
შენს სიზმარში,- ჩემი ძილი
და ფიქრების ისევ თავსხმა.
ჩემი წიგნის,- შენი გმირი.
შენი გემის,- ჩემი ღუზა.
ჩემი პალტოს,- შენი ღილი,
ისევ მსუსხავს, ეს მედუზა.
შენი თვალის,- ჩემი თვლემა.
ორი წინდა,- ისიც მწვანე.
ჩვენს გარშემო მთელი სივრცე,
ყაყაჩოსფრად გავამწვანე!
ჩემი სახლის,- შენი კარი.
შენი გულის,- ჩემი ფეთქვა.
ჩემი ხმა და შენი ქნარი
და,- ნუშების აფეთქება.
ჩემი ბაგის,- შენი კოცნა.
შენი ლექსის,- ჩემი სტროფი.
ჩემი ღვინის,- შენი ბოცა,
ზღვარზე ვდგევარ,- კატასტროფის.
ჩემი კაბის ჭრელი ბოლო.
შენი ფრთების,- ჩემი ფრენა.
ტალღებაკაპიწებული
ზღვის ნაპირზე, -აღმაფრენა.
შენი ნაკვთის,- ჩემი კრთომა.
თევზი ჩემი,- შენი ბადე.
თაფლისფერი თვალებიდან
ცრემლისფერად დაგებადე.
შენი ეზოს,- ჩემი ღობე.
თიხის თასი,- გრძნობით სავსე.
... და ჩემს სიმზე,- შენი თითი!
ყველა ნოტი გრძნობით მავსებს.
ჩვენი სახლი. სახლზე კიბე.
კიბეზე ვთვლით ღამე ფიქრებს.
უსარგებლო ფოსტის ყუთი,-
ცარიელი, ხან კი სავსე.
ჩვენს ეზოში ღიმილს ვუვლი
და წყალს ვუსხავ,- ყოველ ღამე,
რომ არასდროს არ დაჭკნეს და
არასოდეს, გადახუნდეს.
არცერთ კუთხეს არ ამშვენებს
ჭრელაჭრულა სურათები.
არ მჭირდება!
მე ისედაც,-
შენ თვალებით გიმახსოვრებ!
ანკარა წყლის ერთი პეშვი.
მოწყვეტილი იის ფასად
შეგროვილი,-
ერთი გროში.
დამსხვრეული ბროლის ქოში.
ჩვენს კარებზე დიდი აბრა,-
“ფრთხილად ღამე დამეღვარა”!
მწარე აგვისტო
ტბაზე დახრილი ჩემი თმები ისე შავია.
შავ ახალუხში გახვეულან მთათა ტაძრები.
ცის ქანდარაზე, დაღლილ მთვარეს ჩამოეძინა.
ტყეს შეერია სევდის ფერი და,-
ნახანძრები.
მოხრილ მკლავებზე ეწყობიან ცათა მშვილდები,
სისხლს, გზააბნეულს აუკრძალეს ძარღვებში გავლა.
სარეცხის ნაცვლად, არშემდგარი მზე გვამებს გაჰკიდებს
და დაიწყება, უსასრულო წამების ათვლა!
წვიმის მაგივრად, ოცდაათ ვერცხლს აყრის ღრუბელი,
დღე,-ტკივილისგან დასახსრული, ღამემ გაგუდა.
და გაოცებულ მარტოსულის წყლიან თვალებში,
სულ ერთადერთი სიტყვა ჩნდება, სიტყვა "იუდა".
ახალი წელი
ახალ წელს გახადეს სიმშვიდის ძოლმანები,
ქვიშით გაუხეხეს წარსულის ლაქები.
ფანჯრიდან მოისროლეს ბრჭყვიალა ძველმანები,
ფიქრებით დაფარეს, ნაძვის ხის თაღები.
ზეცას მობეზრდა ვარსკვლავთა ჭენება.
მზემ,- გველის ტყავივით გაიძრო სამოსი.
ხელებმა განაგრძეს ნამქერის ფერება
მთვარე ამოვიდა გზად,- ამ საღამოსი.
ბავშვებმა სიგიჟის ნიღბები მოირგეს.
დიდებს გაეყინათ თვალების ოვალი.
ბუხართან ხელებმა თითები მოითბეს
გზებზე დაიყარა ახალწლის ოპალი.
ძილი მოერიათ ფუძის ანგელოზებს,
სახლის სახურავზე,- მთვარე ჩაესვენა.
სიზმარი ურიგებდა ბავშვებს ავგაროზებს
და დღე იღვიძებდა, ღამეს რომ დაესვენა.
მზის სხივი ჯიბეში მონეტად დაიკარგა.
ღვინომ რქიანებში თავი მიილია.
ბახუსი თვალებზე დაღლად დაიქარგა
ასე მიიწურა, ღამის იდილია.
ახალი წელი
ახალ წელს გახადეს სიმშვიდის ძოლმანები,
ქვიშით გაუხეხეს წარსულის ლაქები.
ფანჯრიდან მოისროლეს ბრჭყვიალა ძველმანები,
ფიქრებით დაფარეს, ნაძვის ხის თაღები.
ზეცას მობეზრდა ვარსკვლავთა ჭენება.
მზემ,- გველის ტყავივით გაიძრო სამოსი.
ხელებმა განაგრძეს ნამქერის ფერება
მთვარე ამოვიდა გზად,- ამ საღამოსი.
ბავშვებმა სიგიჟის ნიღბები მოირგეს.
დიდებს გაეყინათ თვალების ოვალი.
ბუხართან ხელებმა თითები მოითბეს
გზებზე დაიყარა ახალწლის ოპალი.
ძილი მოერიათ ფუძის ანგელოზებს,
სახლის სახურავზე,- მთვარე ჩაესვენა.
სიზმარი ურიგებდა ბავშვებს ავგაროზებს
და დღე იღვიძებდა, ღამეს რომ დაესვენა.
მზის სხივი ჯიბეში მონეტად დაიკარგა.
ღვინომ რქიანებში თავი მიილია.
ბახუსი თვალებზე დაღლად დაიქარგა
ასე მიიწურა, ღამის იდილია.
ზაფხულის ვნება
რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება.
სხივდახანძრული მზის ტალღებზე,
ურცხვი ამბორი.
ვიღაც შედგება
ცდაში დაღლილს გადათვლის წამებს.
და მზის დისკოზე გამოჩნდება,- ტორეადორი.
მწვანე თვალები გაიელვებს ზოლიან ტყავში,
ბრჭყალალესილი საკუთარ ჩრდილს დაედევნება.
ზანტი ზმორებით გადატყდება ნაბიჯში ზოლი,
სადღაც კუთხეში, მზის ერთ პეშვზე დაესვენება.
...და მზე გარუჯავს აივნებზე შიშველ სხეულებს,
უკვდავებაში გადაიყვანს მხატვარი ტილოს.
ვიწრო ქუჩაზე, ქალის კაბა გაილანდება.
მასზე ოცნებით გადაცურავ ვნებიან ნილოსს.
რა უსაზღვროა ფრთაგაშლილი ზაფხულის ვნება.!
×