ბრძნული გამონათქვამები

ვინც ოდესმე მდგარა გემის ერდოზე დიდსა და გაშლილ ზღვა-ოკეანეში ვარსკვლავებით მოჭედილს ცის ქვეშ მარტოდმარტო და ჩაჰკვირებია ამ დროს თავის სულიერ არსებას, თავის სინდისს, იმას კარგად ეცოდინება, რა ძვირფასია ადამიანისათვის ასეთი მგზავრობა. ნეტავ ყველა ჩემს თანამემამულეს გამოეცადოს ასეთი მდგომარეობა, როცა კაცი თავის თავს აძლევს იმის ანგარიშს, თუ რა გააკეთა, რა საქმე სრულყო. ამ დროს კაცს თავს ანებებს გულ-ზვიადობა, მედიდურობა, რომელიც ასე ბევრს შეყრია სენად ჩვენ შორის.


ვინც პატიოსნად ემსახურება თავის სამშობლოს, იმისთვის სრულებით არარის საჭირო წინაპრები..


ვინც პატივმოყვარეობის სენითაა შეპყრობილი, ლაქლაქი უყვარს და სურს, ყველამ მას უსმინოს, მუდამ ცდილობს მუჯლუგუნებით გზა გაიკაფოს, ხალხის თავში მოექცეს, რადგან იქ მუდამ მეტი ჰაერია. გზის გაკაფვა კი ჭირს, როგორც ჯოჯოხეთიდან ამოსვლა, სამაგიეროდ, თანამოძმეთა თავებზე მოკალათებული არხეინადაა და ლაქლაქებს დაუსრულებლივ ერთსა და იმავეს.


ვინც პატივსა გვცემს და ვუყვარვართ, ხშირად გვაწუხებს და სიყვარულისბრალი არის ეს შეწუხება, რისთვისაც უნდათ შემწუხებელთ მადლს გადვუხდიდეთ.


ვინც პირველად ქალი ყვავილს შეადარა, უდიდესი პოეტი იყო, ხოლო მეორე, რომელმაც იგივე გაიმეორა, ყეყეჩი.