ჩემს ლექსებს,
ყოველთვის,
წარსულში ვინახავ...
გულში მზე მინთია,
ჩაუმქრალ სანთლებად....
მე შენზე ლამაზი
არავინ მინახავს...
და ვერც,
ვიფიქრებდი
თუ გამიმართლებდა...
შენს წასვლას
ცრემლებად,
ტირიან ვერხვები
და თითქოს, ბოლომდე...
დაგკარგე კინაღამ...
ან როგორ მოგეცი,
უფლება ვერ ვხვდები...
არადა, შენს სახეს
გულშიც კი ვინახავ...
ყრუდ ისმის შორიდან,
ხმები ვაგონების...
გარედან,
თვალს მჭრიან,
ფერადი ფერები...
მე ახლაც, ამ წუთას
და მუდამ მაგონდები...
ჩემსკენ
გამოწვდილი,
სიყვარულის ხელებით...
და მაინც,
ვერ ველევი
ლექსებში ხეტიალს...
არასდროს
გავრბივარ,
ფიქრების ველიდან...
ცხოვრება
- ხან წრეა და
ხან სამკუთხედია,
გააჩნია როგორ
შევხედავთ ქვევიდან...
უშენოდ ეს გული,
ფიქრებსაც ვერ იტევს...
უშენოდ სიცოცხლე,
გაჩერდა კინაღამ...
ყოველთვის გაჩუქებ
საჩუქრად -
ჩემს სიტყვებს
და ლექსებს,
რომლებსაც,
წარსულში ვინახავ...
ზვიად კეჭაყმაძე