მიქელანჯელოს პოეზიიდან - მე, მიქელანჯელო, მოქანდაკე...

წელთა მრავალთა ჯაფისა და გარჯის შედეგად
აღწევს ბრძენკაცი, რომ შეასხას ხორცი ოცნებას
და გულმოდგინე ჩანაფიქრი იქცეს ქანდაკად,
ქვა პირველქმნილი სამარესთან აქციოს ძეგლად.
მკაცრი ქმნილების სიახლით და სიბრძნით ვიხარებთ
მაშინღა, ოდეს დაგვრჩენია ჟამი მცირედი.
გაუმაძღარი სრულყოფისკენ მისწრაფებული
ბუნება ძერწავს ნაბიჯ-ნაბიჯ ასე ქმნილებას
და შენი სახით მიაღწია ღვთაებრივ მწვერვალს.

* * *

მხოლოდ სიკვდილით ვცოცხლობ, მაგრამ არ ვფარავ, არა,
ვერ ბედნიერი მძიმე ხვედრით ჭირსა და ლხინში;
ყმობით, სიკვდილით სიცოცხლისა ვისაც აქვს შიში,
შევიდეს ცეცხლში, რომელშიაც მე ვიწვი მარად!