ისეთ სიყვარულს ვუმღერო მინდა,
რომ ნათოვლარზე დასკდნენ იები,
წყალმა წალეკოს ტრფობის ნაპირი,
აპრილს ათოვდეს მაგნოლიები.
ცრემლი ბროლისა გადიქცეს ნამად,
ღამემ ფოთლების სევდა შემალოს,
შემოქროლებით ღუღუნა ქარმა
აწეწილ ფიქრებს ხელი შეავლოს.
ნედლი რტოების საქანელები
ცაში შეკიდულს არხევდნენ ლოდინს,
ნაზამთრალ სულში ნატვრამ იფეთქოს,
სიცოცხლე ასე ხელახლა მოდის.
მერე კი... ჩემთვის ჩუმად მოგიხმობ,
დღენი უშენოდ არრა იყო რა,
მთვარე ჩემს სევდას აღარ მოგითხრობს,
ზღაპარ იყო და არა იყო რა.
×