ღამის ტანგო

ღამის სიჩუმე ჩამოწვა მთებზე,
თოვლის ფანტელი ფარავდა მიწას,
სოფლის გულში კი ზამთრის დემონი
მოლიპულ გზებზე იდებდა ბინას.

მხოლოდ ის ორნი ცეკვავდნენ ტანგოს
და სხვა არავინ იყო გარეშე,
ალბად ღმერთ იყო ხელოვანების
შეყვარებული უცხო მხარეზე.

არც რა სიცივე არ ეტყობოდათ
და არც რა განცდა აჩნდათ სახეზე,
დიდსულოვნება და სისპეტაკე
უციმციმებდათ მხოლოდ თვალებზე.

და ქარიც ქროდა თავგამეტებით,
ატრიალებდა თოვლის ფანტელებს,
ებრძოდა მეტად გაგულისებით
გადარეული უცხო მხარელებს.

გაქრნენ ნელ-ნელა ღამესთან ერთად,
მზის პირველ სხივსვე არიდეს თავი,
დასტოვეს მხოლოდ კორიანტელი
სოფლის სიჩუმე, ყინვა და ქარი.

გაფრინდნენ ალბად შორით ღრუბლებში,
უსასრულობის გაჰკვეთეს ზღვარი,
ცეკვავდნენ ტანგოს,კვლავ იცეკვებენ,
მათთვის ღიაა ჩემ გულში კარი.