ყურთან ჩურჩულებდა განცდა...

იდგა იანვარი, სუსხი,
ოთახი ბჟუტავდა ოდნავ.
სკამზე მისვენებულ ქურქს კი
უცხო მოლოდინი ჰქონდა...
საგნებს უსულობის განცდა
ჰქონდათ და არც ჰქონდათ თითქოს,
გარეთ თმაშევერცხლილ ნაძვთან
თოვლის ხელთათმანი იდო.
ფინჯანში ნალექი ყავის,
ბოთლში ამარეტო ესხა.
სიგარეტს ეწვოდა თავი,
და გული უხურდა ხელსაც.
ეკიდნენ სიტყვები ბაგეს,
უთრთოდა კალთები ფარდას.
უსიტყვოდ ესმოდა გამგებს
ის, რაც პრელუდიას ჰგავდა.
ყურთან ჩურჩულებდა განცდა,
საყურეს ეწვოდა ყური.
და თითქოს შემთხვევით გაწყდა,
ყელზე თეთრი მძივის ბმული...
გარეთ ხვავრიელად თოვდა,
უკრავდა მუსიკა თოვლის.
სიჩუმემ შეწყვიტა თხრობა
მოკლე პრელუდიის თხოვნით...
ცეკვავდნენ ვნებები ტანგოს,
თითქოს იატაკიც ირწა.
სკამზე შავი ფერის პალტო
თეთრი ქურქის გვერდით იწვა...