ივლიტა გოლეთიანი - ავი ზმანება

ავი ზმანება

ყომრალი წყრომის ყვირის საყვირი,
და სტკივა ტოკვას სიტყვათ ტევრისას,
რომ სუყველაფერს აეწყო ყოფა
და უსაშველოს აღარ ეღირსა !

შეჰკედლებია ცას კოჭლი ღამე,
გულში სისოვლე ჰქონია ფეთქვად,
და დაღმეჭილი უყურებს მთვარე
ღრუბლების ნაკონკ ძაძებად ფენას.

ისე სავსეა სიცარიელე...
და შეჩვენებაც ისე წყეული,
დილა ყოველი იტანს სისველეს
ნამტირალევი ღამის გრძნეულის.

ხარხარებს მოთქმა: მოგხვდეს ახია!
ვერთქმის ხრიალმა ხორხი ჩახია!
გადახელებამ ბიჯით დამხია!
კარგი არ სცხია!დახე, მახეა!

ჩუო,იყუჩე! ჩუო, რას სჩივი?!
იყოს სიჩუმე შენი არჩივი,
რომ აჩანჩალო ვაჭარ ჩარჩვით
გრძნობები, ჩვილის ჩვრებად გაჩრილი...

ცაო,რაღაცამ ბნელი გახია !
სადღაც ატია და აპატია
ის არსებობა, რაც აბადია
და შეჩვენებად დანაბადია !