ჰყვაოდა ატმის ხე...
დღეს სიმარტოვე აღარ მინდება,
ქარმა აართვა ტირიფებს თმები...
ჩემთან თრობაა და გარინდება...
ვზივარ და შენი ნაკვთებით ვთბები.
მახსოვს წუთები ნეტარყუჩობის,
სხეულს ანთებდა თეთრი პერანგი...
და ღამე ტუჩის ტუჩთან ურჩობის
იყო ალივით ძუ და ვერაგი.
მუხლი გაექცა მჭვირვალე კალთებს
მარმარილოებს ასხდნენ კერტები,
როგორც ყანაში ყაყაჩო ათევს,
დილამდე ქარით ნაალერსები.
ღვინის თასივით ღამეს გამოვცლი,
მხურვალე სუნთქვით გიცოცხლებ სახეს,
აბურცულ ბაგეს დავბეჭდავ კოცნით
და მთვარე ფარდებს ეჭვებით დახევს.
თითებით ვძერწავ ქანდაკ თეძოებს,
მთრთოლვარე ტანი ნამმა დაცვარა...
ქარი არბევდა ჩამქრალ ეზოებს
და არ გვესმოდა თითქოს არცარა.
ცივი შეხებით გხატავ ღამეში,
სადღაც დავკარგე დრო და სიმყარე...
მდუღარე ციდან ნისლად დავეშვით
და ერთმანეთში გადავიღვარეთ.
შენი მარტიდან წავლენ ავდრები...
დღეს მეგობრებმა ღვინო დამისხეს
და უსაშველოდ მომენატრები...
გარეთ გიჟივით ჰყვავის ატმის ხე.
საშა გველესიანი
დღეს სიმარტოვე აღარ მინდება,
ქარმა აართვა ტირიფებს თმები...
ჩემთან თრობაა და გარინდება...
ვზივარ და შენი ნაკვთებით ვთბები.
მახსოვს წუთები ნეტარყუჩობის,
სხეულს ანთებდა თეთრი პერანგი...
და ღამე ტუჩის ტუჩთან ურჩობის
იყო ალივით ძუ და ვერაგი.
მუხლი გაექცა მჭვირვალე კალთებს
მარმარილოებს ასხდნენ კერტები,
როგორც ყანაში ყაყაჩო ათევს,
დილამდე ქარით ნაალერსები.
ღვინის თასივით ღამეს გამოვცლი,
მხურვალე სუნთქვით გიცოცხლებ სახეს,
აბურცულ ბაგეს დავბეჭდავ კოცნით
და მთვარე ფარდებს ეჭვებით დახევს.
თითებით ვძერწავ ქანდაკ თეძოებს,
მთრთოლვარე ტანი ნამმა დაცვარა...
ქარი არბევდა ჩამქრალ ეზოებს
და არ გვესმოდა თითქოს არცარა.
ცივი შეხებით გხატავ ღამეში,
სადღაც დავკარგე დრო და სიმყარე...
მდუღარე ციდან ნისლად დავეშვით
და ერთმანეთში გადავიღვარეთ.
შენი მარტიდან წავლენ ავდრები...
დღეს მეგობრებმა ღვინო დამისხეს
და უსაშველოდ მომენატრები...
გარეთ გიჟივით ჰყვავის ატმის ხე.
საშა გველესიანი