ხან ჩემი შვილი მგონიხარ,
ხან დაი სისხლით ნეტარი
თუ ზღაპრად მონაგონიხარ,
მე რაღად გგლოვობ ნეტავი.
შენს გულზე ვარდმა ივარდა,
ლოცვით დაგყურებს უფალი,
მეც ერთი ქართველი ვარ და
ამ დარდის ჭირისუფალი.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(ემიგრანტის დღიურიდან)
ეს ისტორია, თუ არ ვცდები აქ მოვყევი ადრე, კარგად არ მახსოვს...
მაგრამ დღეს რატომღაც დიდხანს ვუსმინე თეონას სიმღერებს და ისევ ამომიტივტივდა გონებაში...
ემიგრანტების ყოფაზე არაფერს ვიტყვით, რადგან ეს უკვე ისედაც ცნობილია და ამით არ გადაგღლით...
ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო, უფრო მეტად სევდიანი და მოწყენილი ალბათ...რათქმაუნდა თავისი მიზეზებით დატვირთული...
დასვენების დღე მქონდა და როგორც წესი, ბრუკლინში ვიყავი გასული.
ახალგაღვიძებულივით დავდიოდი... დარდიანი და გაურკვეველი...
დილიდან ავიყოლე ცრემლი ჭირვეული ბავშვივით...
მივაბიჯებდი უცხო ქუჩებში და სადღაც სხვა სამყაროში ჩაგდებულივით გასასვლელს ვეძებდი...
ბევრ რაიმეს დანვიცდიდი კიდევ უცნაურს, მაგრამ ამაზე არ გავაგრძელებ...
ძალიან ხმაური იყო ქუჩაში...ფაქტიურად შეუძლებლი იყო რაიმეს გარჩევა..
დაბნეულობისაგან ვეღარ გავრკვეულიყავი რა მექნა...
ამ დროს შუქნიშანზე მანქანები შეჩერდნენ და უეცრად, აი ამ ხმაურში ძალიან, ძალიან ხმამაღლა მესმის ხმა სიმღერისა:
"ღმერთი დიდია ის გვიხსნის, მტერო ნურც გაგიხარია..."
მღეროდა, თეონა მღეროდა...
მღეროდა ამ უცხო ქვეყნის ქუჩებში, სადაც არავის არ ესმოდა მისი...
მღეროდა ჩემთვის და იმ ქართველისათვის, ვისი მანქანიდანაც ისმოდა ეს ხმა...
მაგრამ მე მომეჩვენა, რომ ეს ხმა მანქანიდან კი არა, მაღლიდან ჩამომესმა...
თეონა მღეროდა, რომ მოვეფხიზლებინე, აზრზე მოვეყვანე და კარგად მჭექარედ ეთქვა დაბნეული ნანა მეფარიშვილისათვის:
"ღმერთი დიდია ის გვიხსნის"-ო!
რას განვიციდიდი ეს ხომ ადვილი მისახვედრია...
თავი ავწიე და ამაყად გავუყევი ქუჩას...
ქუჩას, სადაც არავინ და არაფერი არ იყო ჩემი გარდა ღმერთისა!
ამის შემდეგ თეონა საოცრად ახლობელი გახდა ჩემთვის, იმაზე ახლობელი ვიდრე ზოგადად ქართველია, რაღაც სხვანაირი კეთილი სულის სადარი....
/ნანა მეფარიშვილი/