ლექსებად მოგელი - "მამის მემკვიდრეობა"

რამდენი უცნობი, ნაცნობი სახელი,
რამდენსაც ხაზი აქვს ზემოდან გასმული,
დროებას ისევე ღალატში ვამხელდი,
რადგანაც წარსულის ნაწერებს გარს ვუვლი.

ფურცელზე ნაოჭებს ვერ ვითვლი ვერაფრით,
სიბერე დაეტყო, მელნებში გამებს და
დავდივარ დღისით და დაგეძებ კელაპტრით,
დღე არის, თუმცაღა, სიბნელე გამეფდა.

სახელებს ვუყურებ ბევრია ნაცნობი,
ბევრიც კი გამქრალა უკვალოდ,ვაი და
დროებას ისევე მწარე მარცხს ვამცნობდი,
რადგანაც წარსული უშენოდ გავიდა.

გავიდა,წაიყო თან შენი სურნელი,
თუმცაღა ბოლომდე ვერ ძლია აწმყოს და
ამიტომ ლექსებად, სტროფებად, სულ გელი,
რადგანაც დროებას დღეს სული ამოხდა.