ბინდისფერ ქარში ვიმარტვილე, როგორც მოწამემ,
შესაბამისად თბილისია გეთსიმანია,
ეს ღამეები ვიცი მალე იმ გზით, რომ წავლენ
სადაც სიკვდილს და ჩემს შორის ცას ლურჯი ფერი აქვს.
მზე შევინახე ჯვარცმის ფორმის გულის ღადარში,
სულს შევუბერავ მარტოობის ცეცხლს და ჭრილობას,
გამოვფრინდები შენთან ისე ფრთებსაც არ გავშლი,
და ჩემს მაგივრად ანგელოზი ჩაგეხუტება.
საკუთარ სულში ვისეირნებ მარტო ქარდაქარ,
დამქროლავს ღია კარებიდან კაცის ცოდვები,
პატარა ბავშვი უპერანგო, დიდიც ხანდახან
ბეღურასავით სველ ფანჯრებთან შეგეცოდები.
რადგან რატომღაც ამ ზამთარში არა მგონია,
შენგან სრულიად განწირულ სულს ღმერთი შველოდეს,
დღეს პოეზიაც უფრო არის ალეგორია,
ქაღალდზე ოდნავ პოეტივით მეტირებოდეს.
მე ჩემს ცოდვებზე უფრო მტკივა შენი თვალები,
და კაეშანი ააცრემლებს ბაღებშიც რტოებს,
ნუთუ ლოცვებში ოდნავადაც არ გებრალები,
დიდი ხნის უკან დადუმებულ ღმერთთან, რომ მტოვებ?
არჩილი ჯალაღონია
შესაბამისად თბილისია გეთსიმანია,
ეს ღამეები ვიცი მალე იმ გზით, რომ წავლენ
სადაც სიკვდილს და ჩემს შორის ცას ლურჯი ფერი აქვს.
მზე შევინახე ჯვარცმის ფორმის გულის ღადარში,
სულს შევუბერავ მარტოობის ცეცხლს და ჭრილობას,
გამოვფრინდები შენთან ისე ფრთებსაც არ გავშლი,
და ჩემს მაგივრად ანგელოზი ჩაგეხუტება.
საკუთარ სულში ვისეირნებ მარტო ქარდაქარ,
დამქროლავს ღია კარებიდან კაცის ცოდვები,
პატარა ბავშვი უპერანგო, დიდიც ხანდახან
ბეღურასავით სველ ფანჯრებთან შეგეცოდები.
რადგან რატომღაც ამ ზამთარში არა მგონია,
შენგან სრულიად განწირულ სულს ღმერთი შველოდეს,
დღეს პოეზიაც უფრო არის ალეგორია,
ქაღალდზე ოდნავ პოეტივით მეტირებოდეს.
მე ჩემს ცოდვებზე უფრო მტკივა შენი თვალები,
და კაეშანი ააცრემლებს ბაღებშიც რტოებს,
ნუთუ ლოცვებში ოდნავადაც არ გებრალები,
დიდი ხნის უკან დადუმებულ ღმერთთან, რომ მტოვებ?
არჩილი ჯალაღონია